Even lunchen

We doen dit veel te weinig. Tijd maken voor elkaar. We moeten het koesteren; vriendschap tussen mensen met wie je een heel verleden hebt. Na een aantal keer een afspraak gemaakt en weer afgezegd te hebben, zitten we eindelijk tegenover elkaar. De jassen zijn nog niet uit of we zijn al aan het ratelen. We praten een uur vol voor we een broodje kiezen.
Hoe lang kennen we elkaar? Tweeëndertig jaar zeker. Ze is al oma maar dat gelooft niemand. Mooi en slank, stralend blauwe ogen in een jong gezicht. Terwijl ook haar levenspad niet vrij van hobbels en kuilen was. Is. We hebben allebei drie kinderen, ongeveer in dezelfde leeftijd. Ooit waren we achterburen en regelden we onderling vaak de babysit. We wisten steeds al vroeg van elkaars zwangerschappen en bij een bevalling stonden we voor elkaar klaar om reeds rond waggelende peuters op te vangen en frieten te bakken voor de hongerige kraamvrouw …
Vanwege onze redelijke kinderschare zijn we verhuisd maar onze vriendschap bleef en we zaten hele zondagmiddagen bij elkaar. Meestal bij hen rond de tafel want zij is altijd de keukenprinses geweest waar ik niet aan kon tippen. In de tijd dat mijn huwelijk begon te wankelen, verwaterde ook onze vriendschap. Een scheiding heeft meer gevolgen dan een gezin dat uit elkaar valt.
En toen hoorde ik dat ook zij het niet gered hebben. Ondanks dat ik het zelf meegemaakt heb, vraag ik me bij elke echtscheiding weer af hoe het in godsnaam mogelijk is. Leuk gezin, dotten van kinderen, fijne, mooie mensen met een goede baan. Alles wat iedereen waarschijnlijk ook bij ons dacht. Maar goed, we hebben het leven niet in de hand, het leven heeft ons in de hand. En het is zoals het is.
Uiteindelijk zochten we elkaar na jaren op en de klik was er weer. Het streven is een lunchafspraak zo één keer op de drie, vier maanden die in praktijk neerkomt op eens in de acht maanden. Maar dan wordt er ook gepraat! Foto’s geshowd van kinderen en kleinkind, hoogtepunten en dieptepunten gedeeld. Er is herkenning, er is meeleven. Er is vriendschap. Die we niet meer willen missen. Na een paar uur roept de plicht: boodschappen doen en thuis zijn voor er kinderen binnenvallen. Nog even uitvinden welk kind waar eet en dan springen we weer ons alledaagse leven in. De dames van de brasserie lachen om ons lange verblijf in hun zaak maar geven ons groot gelijk. Tijd maken voor elkaar! We nemen afscheid en weten dat we hier in de zomer weer samen zitten.

Vivianne Rijnders©

Advertenties

Euver de lach en de traon

’t Volgende stökske höb iech gesjreve veur ’t gezètsje vaan de Keemeleers, de Vastelaovendsvereineging vaan Groet Wiek. Iech wins uuch väöl leesplezeer. 

Eder jaor is ’t weer ’n apaart geveul: Sinterklaos kump aon, d’n daag daonao weurt ’t Mestreechs Vastelaovendsleedsje oetgerope en de keerslempkes haange al door de ganse stad. Soms móste de iesmöts op en dikke hejse aon, daan weer kinste in e ves door Wiek flanere. Alle sezojne in e paar weke tied. Alle fieste in e paar weke tied. Veur de kinderkes is ’t ouch raar. In de maondagmörge-krink op sjaol huurste: “Veer gónge gistere nao ‘t Carnevalsleedsje!” “Iech moch miene sjoon zètte!” “Veer höbbe keersspölle gekoch in ’t tuincentrum.” De zouws vaan minder de kluts kwiet rake. Meh noe, noe is ’t daan bijnao zoe wied: VASTELAOVEND! En allein mer VASTELAOVEND!
E jaor vluig en in e jaor gebäört väöl. Vrundsjappe en relaties, geboortes, leefde en gelök, groete successe of get minder. Meh ouch verdreet. Mestreech waor in de rouw bij ’t euverlije vaan e paar vaan häör markante, geleefde en oonvergeteleke inwoeners. De Keemeleers weite helaas alles devaan. Astrein d’n ierste Vastelaovend zoonder Jos. En zoe is achter väöl deure veur de boetewereld onbekind verdreet en leid. Oeteindelek sjare v’r us weer bijein, druge de traone en goon door, in de geis vaan eus gestorve vrun. V’r drinke us eine op hun in de wetensjap tot v’r ze noets zalle vergete.
Vastelaovend is ’t fies vaan de lach en de traon. Ofste noe Vors bis of Prins, tambour-maître of d’n dikke zjiem houws, achter of veur ’t bufèt steis, ederein heet zie gelök en zien oongelök. En dee Vastelaovend, wie dèks is ’t al bezoonge, is ’t bèste medicijn. Verklei diech; oetgebreid of allein e pruukske op, gaank op stap; evekes of drei daog aon e stök, drink diech get; e paar liter of e gleeske, meh gaank! Gaank die stad in, spring en dans, zing en lach, of geneet stèllekes vaan ’t plezeer um diech heen. ’t Maak niks oet wieste viers, este mer viers.
Keemeleers zien pinhawwers, dat is bekind. Dus twiefelt geer nog, gaot nao Wiek en liert dao wie dat moot, dat pinhawwe. Wiek is veerdeg deveur. Dao is zelfs e stök euverkap, höb geer ’t gezeen? De nui fietsestalling heet ’n hendeg sjiek daak. Dat hadde ze eigelek mote doortrèkke tot veurbij de Poshoorn, daan hadde de Keemeleers al hun activiteite in eder geval druug kinne hawwe. Iech vrees tot geinen eine Keemeleer ziech mèt die stalling bemeujt heet want daan waor dat wel aanders geloupe. D’n ingaank vaan dat dink is aon de kant vaan de statie; d’n oetgaank hadde ze ter huugte vaan de Rechstraot mote make. Daan kós gans Wiek in rijaloet druug de Brögkstraot in en oet danse. Mesjiens zien dao nog hiere Keemeleers die zin höbbe in get graofwerk? Es Alain de catering regelt, Henk de meziek en Lars kump e stökske zinge, moot dat toch te doen zien? Eve doorpakke en Wiek heet zienen eige oondergroondse fieszaol.

’t Is noe zoe wied: de nuie Vors is bekind, (Perficia Hoeglöstegheid Vors Peter!) ’t pekske haos veerdeg, de kute ingevèt en blauw-wit en roed-geel-greun seert de straote. Meer kom oet dee zedeleer, gaot drei daog op stap mèt Peer, zèt de kinder in de kaar en allèh, aon de geng! Weet tot ederein zie kruiske dreug meh pak uuch vas en ’t kump, wie daan ouch, altied weer good. Vastelaovend same!

Vivianne Rijnders©

lach en traon

 

Chaoot

“Waar is jullie juffrouw gebleven?”, klinkt het vanuit de deuropening. “Daar!” roepen de kleuters enthousiast, “onder de kerstboom!” Mijn immer onberispelijk uitziende collega nadert de boom waar ik, inderdaad, plat op mijn buik onder lig. De school was al een kwartier bezig toen ik ontdekte dat de lampjes van de “oh dennenboom” nog niet brandden. Deze kleutergroep is niet van mij, ik mag hem af en toe lenen, vandaar dat ik niet alles precies weet. Zoals de plek van het stopcontact. Achter de boom dus. En voorzien van kinderbeveiliging. “Kom er eens onderuit juf,” verzoekt mijn collega. Voorzien van een laag stof en met een ontploft kapsel kom ik overeind, collega trekt heel handig de boom een stuk van de muur af, steekt de stekker in en voilà, de lichtjes flonkeren. Juist.
Waarom gebeuren mij altijd dit soort dingen? Vijftig jaar ben ik, vijftig! En de halve tijd voel ik me vijftien. Of vijf. Laatst had ik een afspraak bij de Kamer van Koophandel. Om negen uur ’s ochtends. Ik. Om negen uur ’s ochtends aanwezig zijn in Roermond. Hele berekeningen heb ik erop los gelaten hoe laat ik dan moet vertrekken. Daarbij ingecalculeerd dat ik om vage redenen altijd minstens vijf minuten vertraging heb. Maar ik zat keurig op tijd in de auto. Met zelfs een goed ontbijt in de maag. Eerste obstakel: het navigatiesysteem. Nieuwe auto, mijn P al naar zijn werk, kleine dochter naar school. De vijf minuten vertraging zijn een feit. Maar daar ga ik. L1-radio op voor de files. Die zijn er niet. Wel ernstige mist. Nee hoor L1, de zon schijnt in het Limburgse land! Vervolgens rijd ik een wolk in en zie niks meer. Niets! Het zit potdicht. Op de rem. Hoe gaan de mistlampen aan? Help! Harder dan zeventig, tachtig kilometer durf ik niet meer.
Op het tijdstip van mijn afspraak parkeer ik de auto, Godzijdank is er ruimte genoeg. Ik struikel het gebouw binnen en mijn sjaal blijft hangen tussen de klapdeur. De dame van de receptie kijkt me zo misprijzend aan dat ik er rood van kleur. Vijftig ben ik dus hè. Ik mag plaatsnemen. Als ik mijn laarzen bekijk hoor ik de stem van mijn papa zaliger: “Vief, póts d’n sjeun!” Ardenner modderklonten plakken overal. Mijn vader had een hekel aan ongepoetste schoenen, ik voel hem van hierboven kijken en steek mijn voeten zover mogelijk onder mijn stoel. Dan word ik geroepen door een dame met een gefotoshopt gezicht, keurig gekleed en dito gekapt. Waarom niet iemand met een gezellige kop warrige krullen en een spijkerbroek met van die hippe gaten? En een losse veter? Hopend dat ik geen modderspoor achterlaat loop ik met haar mee. Haar lange gelnagels tikken op het toetsenbord, ik kan op het beeldscherm meekijken. Ze maakt geen enkele typefout. Een schuifspeldje zakt uit mijn haar en valt tinkelend op de grond. Ik doe alsof ik niets merk. “Daar ligt iets,” wijst een dieprode nagel. “Oh ja, sorry, dank u.”
Zowel de auto als ik komen heelhuids thuis aan, waar ik eigenlijk vreselijk moet lachen als ik het hele verhaal aan mijn P vertel. Daarom houdt hij zoveel van me, zegt hij. Ik mag niet veranderen. Dat is een reusachtig fijne boodschap want dat kan ik ook niet. imperfectieVandaar dat ik af en toe onder kerstbomen lig of anderszins niet conform mijn leeftijd handel of uitzie. Hulde aan al die quotes over de charme van imperfectie!


Vivianne Rijnders©

 

 

Dag Peter

Grameer lojt. Häör werm, depe klaank kump tot in eus häöfke in Amie. Ze klink dreuveg vendaog. ’t Is ’t geloj vaan ‘n aofsjeid. ‘t Aofsjeid vaan Peter Schors. Iech zèt miech deneer en luuster. En bedink miech tot ’t al zèsentwinteg jaor geleie is tot veer Peter lierde kinne. V’r woorte toen naobers vaanein en ‘ne betere naober kóste veer us neet winse. Altied gezèlleg, altied veerdeg stoon um te helpe. Soms aot h’r bij us ’n hepke mèt en in ruil daoveur waste h’r mien keukevinster. Miestal oonverwach zoetot iech miech ’n oongelök versjrok es dee reus mèt z’n spons inins achter de roet stoont.
In d’n hoof wèrke beteikende bij Peter leunend op ’n sjöp mèt e fleske beer in de han stoon te aw hore. “Nein, die denne hove neet droet, dat broen moot zoe, dat is de Siberische Bruin-den.”
Wie iech in verwachting waor höb iech maondelaank möpkes euver mienen dikke boek mage hure, meh iech zeen nog veur miech wie heer leuk heer ‘t voont um eus pas gebore dochter vas te hawwe. Dat klein kinneke in die forse erm, prachteg.
Regelmaoteg späölde veer same “Triviant” en Peter won altied. Dee mins waor zoe slum. Dèks laos heer neet de vraog vaan zie keertsje meh verzón zelf ein. Boe iech netuurlek altied introoj.
Iech weet nog wie gruuts Peter de foto vaan de leefde vaan zie leve kaom laote zien: Hellen. “Iech höb häör gevoonde, dit is ze”, zag euze straolende naober.
V’r gónge verhuize meh Peter kaome v’r altied en euveral tege. Op eder Mestreechs fies, bij vrun en kinnesse, in de kaffee en in de winkel. “Ha juf, wie is ‘t?” klónk ’t daan. “Kom hei sjat, euver de longe.” Vaan Peter kóste alles höbbe.
Veur de Reuzestoet vaan 2014 kaom heer bij us op sjaol de kleuters vertèlle euver Gigantius. In zien histories kostuum, in vol ornaat. De kinder höbbe ’t wekelaank dreuver gehad: bij hun in de klas waor ‘nen échte reus gewees!
En wie is ’t in Godsnaom meugelek tot oetgerekend Peter kraank woort? En tot zien levenslös en oongeluifeleke positief instèlling häöm neet heet kinne redde?
Op mie lèste appke aon häöm kraog iech ’n oongekind kort antwoord. Iech voont dat raar. Normaal kaome ganse verhaole trök mèt dèks e maf fèlmke debij. Meh iech bleef positief, dat waor heer jummers ouch, en dach tot heer ’t mesjiens gewoen te drök had um oetgebreider te antwoorde. Tot dat afsjuwlek beriech kaom. Euze zoon zag: “Iech dach tot Peter iemes waor dee neet doed zouw kinne goon.” Haaf Mestreech zal ’t zelfde höbbe gedach.
Meh toch zaote v’r vemörge in de Slevrouwe kèrk. En kóste neet mie um de woerheid heen.
Laot ‘t ‘nen troes zien tot Peter noets vergete zal weure, de herinneringe zien oonoetwisbaar. Herinneringe aon ‘ne groete maan mèt e nog groeter hart. Eint vaan goud.

Dag leve Peter, rös zach. Hopelek höbbe ze dao bove ‘nen Harley veur diech veerdeg stoon. Rij veurziechteg en kiek aof en touw ins nao oonder. A Dieu, ‘nen dikke poen vaan “de juf”.

Hellen, alle sterkte vaan de wereld gewins. Ouch veur de femilie, vrun, leie vaan ’t Reuzegilde en ’t Klokkelojjersgilde.

Vivianne Rijnders.

Firenze!

De mama-dochterdag die ons meestal naar Amsterdam voert, brengt ons nu met een trein van Trenitalia naar Florence. Firenze! Het is al een waar avontuur om op het kleine stationnetje van Donoratico twee kaartjes te bemachtigen en deze op de juiste manier in het incheck-apparaat te krijgen. In alle consternatie hebben we twee enkeltjes … en zitten we in de stoptrein. Elke passagier in de kokende coupé pleegt tijdens de tweeënhalf uur durende rit een keer of tien een verhit telefoontje. Luidkeels en verwoed gebarend. Jammer dat ik geen Italiaans versta. Want het klinkt niet als: “Zet maar vast koffie, ik ben er zo!”.
Stazione Firenze is enorm. Kakofonisch, de geur van vet voedsel, zweterige mensen, waar is de uitgang? Als we die gevonden hebben staan we in een straat waar het asfalt smelt en uitlaatgassen je de adem benemen. Is dit Florence? Kleine dochter is in haar element in grote steden en stapt parmantig een kantoortje van het busvervoer binnen. In perfect Engels vraagt ze charmant de weg naar het centrum. De oude klerk haast zich struikelend zijn glazen hok uit om deze mooie blondine van dienst te kunnen zijn. Ik houd me wijselijk op de achtergrond. Hij heeft het over Il Duomo en mijn wereldkind converseert met hem of zulke situaties voor haar dagelijkse kost zijn.
De kortste weg is via een ondergrondse koopgoot, waar we elkaar en onze tas in de houdgreep houden. Niet bepaald een winkelcentrum wat ik me voorstelde bij Florence. Snel hieruit, het daglicht in. Hoe verder richting centrum, hoe mooier de gebouwen worden, hoe exclusiever de winkels en hoe meer toeristen. Héél érg véél toeristen. “Zo,” zeg ik naïef en een tikje wereldvreemd, “nu wil ik eerst in de Dom een kaarsje gaan opsteken.” We volgen de wegwijzers en als ik de beroemde kerk zie ben ik zo onder de indruk dat ik me in eerste instantie niet eens realiseer dat hem dat is, Il Duomo. Wat een bouwwerk. Groot groter grootst. Lichte kleuren, ongelofelijk beeldhouwwerk, de vierkante witte toren steekt prachtig af tegen de blauwe lucht. Dom
Een spectaculair Godshuis. Imposant dekt de lading niet. Hoe hebben ze het ooit kunnen maken? Nog steeds niet helemaal bij de les speur ik naar een ingang. Om me dan te realiseren dat die lange slang van mensen, voornamelijk bestaande uit Chinezen, al dan niet met monddoekjes en parasolletjes, ook de Duomo in wil. En dat kan alleen met een toegangskaartje. En de moed om een uurtje of drie in de volle zon staan te wachten. Dat gaan we niet doen, hoe jammer ook. Maar we willen zoveel mogelijk zien in die korte tijd dat we hier zijn en maken er een mooie mix van cultuur en mode van. Ponte Vechio. Victoria’s Secret. Piazza della Signoria. Chanel. Palazzo Degli Uffizi. Brandy Melville. Neerstrijken op een terras in de schaduw. Een beker watermeloen kopen aan een kraampje. Kleine dochter wordt nageroepen om haar schoonheid en om haar bella mama. Oh Italiani , grazie!
De tijd vliegt, we raken verzadigd van alle indrukken en de historie van de stad bedwelmt ons. Er kan eigenlijk niets meer bij. Als ware globetrotters kopen we op het grote station moeiteloos twee enkeltjes Donoratico en een tosti voor onderweg. We ploffen in, jawel, de sneltrein, en het Toscaanse landschap zoeft aan ons voorbij. Heuvels, velden met hooirollen, pittoreske kerkjes, cipressen en pijnbomen en natuurlijk de zee, die heerlijke blauwe zee. Mijn P staat ons op het kleine stationnetje op te wachten na deze papa-rustdag en onvergetelijke mama-dochterdag. Een duik in het zwembad spoelt alle stadsstof van ons af, kleine dochter showt haar nieuwe aanwinsten en we klinken tevreden op alweer een mooie dag.

Vivianne Rijnders©

Warm, muggen en Elba

We hebben het zwembad zo ongeveer voor ons alleen. Waar is iedereen? De thermometer geeft een buitentemperatuur van ruim 39°C aan, de hoteleigenaar heeft besloten om de airco centraal te vergrendelen op 30°C dus behalve de koelkast is het zwembad de enige prettige plek. En die heerlijke bak water hoeven we alleen maar te delen met een schattig gitzwart jongetje en zijn zo mogelijk nog schattigere ieniemienie zusje. Kleine dochter is voornemens dit in zwemluier gehulde poppetje mee naar huis te nemen. Dat maakt ons blonde gezin net wat kleurrijker. Een hangmatje boven haar eigen bed wordt de slaapplek van ons potentiële nieuwe gezinslid. We zien wel. Verder ligt er een Italiaans gezin van wie de kinderen af en toe een zwemlesje krijgen van de plaatselijke Hasselhof, de Lifeguard van het vakantiepark. Jaja. En een stel waarvan zij uren in de zon ligt en hij na een duik net zo lang langs het zwembad flaneert totdat de zwembroek geheel droog is. Althans, dat is onze theorie. Waarom zou je anders druipend en wel baantjes náást het zwembad trekken? De lifeguard verkoopt ook ijsjes. “Manjoem” zegt hij tegen de door kleine dochter als ultieme favoriet uitgeroepen Magnum. Een kop koffie krijgt hij niet geregeld dus die zet ik zelf in onze kamer met zo’n gezellig Italiaans pruttelpotje. Om er dan aan de rand van het zwembad heerlijk van te genieten en me weer eens af te vragen waaraan ik zulke zalige momenten toch te danken heb.

De avonden zijn minder aangenaam. Buiten op ons terrasje is het door de muggen niet te harden. We zien er ondanks deet en andere insectenmoordwapens uit of we de builenpest hebben. Dan maar binnen kaarten. Deuren en ramen dicht, ventilatoren aan. Hetzelfde in bed. We slapen slecht in de bedompte ruimte met het voortdurende geluid van de fans, dat ik na een aantal nachten als absoluut kabaal ervaar.

Maar een dag met de veerpont naar Isola d’Elba doet het “leed” snel vergeten. Het waait heerlijk op de Mediterranee zo blauw. We zien het mooie groene eiland vanaf de boot liggen en vragen ons af wie bedacht heeft dat Napoleon daar voor straf de rest van zijn leven moest doorbrengen. Wat moeten we doen om ook daarheen verbannen te worden?
Slenterend door steile straatjes genieten we van de rust in dit dorpje. Uitgeholde paden, Italiaans geparlevink achter gesloten blinden. Er spelen kleuter-Elbaneesjes in een donker portiekje. De was aan de huizen doet me, voor zover de temperatuur daar al niet debet aan was, smelten. Huisvrouwendeformatie?
In het roze kerkje is het donker en sereen. Ik brand er een kaarsje voor geliefden die dat wel kunnen gebruiken. Buiten verblindt het zonlicht ons. De zilte geur van de zee vermengd zich met die van Italiaanse kruiden. Oleanders en bougainvilles bloeien uitbundig.  We wandelen langs de kade, kijken naar de klotsende golfjes. Charmante bootjes liggen naast een miljoenen-jacht waar vanuit het niets beveiliging op het dek verschijnt als ik me richting loopplank waag. Ik wilde gewoon eventjes weten hoe dat voelt, nonchalant zo’n enorm schip op wandelen. Maar dat is blijkbaar niet de bedoeling.

De zacht schommelende terugreis maakt ons loom. We zitten op een bankje in de zon, mijn P vangt de mooiste plaatjes met zijn telelens, kleine dochter leunt tegen de reling. Een beetje verveeld want: “Mam, ik heb geen WiFi.”


Vivianne Rijnders©

Doorgaan

Het verbaast me steeds weer. Het leven van alledag gaat altijd maar door. Zelfs bij geboorte en bij dood.
Ik vergeet nooit dat mijn P en ik bijna zesentwintig jaar geleden, nadat de zwangerschapstest juichend twee blauwe streepjes aangaf, gelukzalig ons geheim koesterend een wandelingetje maakten en dat ik het raar vond dat de buurman zijn auto waste. De vuilniswagen de zakken ophaalde. Er werd gras gemaaid en de stadsbus zat vol. Hallo! Ik ben in verwachting en iedereen doet gewoon zijn ding? Acht maanden later tijdens grote dochters eerste autorit, van het ziekenhuis naar ons huis, had ik hetzelfde gevoel. Bij het zwangerschaps- en geboorte-avontuur van onze zoon en kleine dochter ook. Maar bij het overlijden van dierbaren ervaar ik dat evenzo sterk. Geboorte en dood zijn zo overweldigend dat de wereld stil lijkt te staan. Je in een zeepbel zit waar het geluid slechts vaag binnen dringt. Waarin het licht gedempt is. En als je dan uit die zeepbel stapt, is alles te hard en te druk en te veel.
De afscheidsdienst van onze collega Peter werd gehouden in een hangar met vliegtuigjes, op het vliegveld. Een mooiere plek om afscheid te nemen van deze vliegtuigfanaat hadden ze niet kunnen bedenken. De poort van de hangar stond open. Ik zag de streekbus regelmatig langs rijden. Vliegtuigen landden en vertrokken. Er klonk een flex-apparaat of zoiets. Je rook kerosine. Mensen deden hun werk. Mensen gingen op vakantie of kwamen terug. En hadden geen idee wat er zich in die hangaar afspeelde. Hoeveel mensen daar zaten met verdriet. Met onmetelijk verdriet maar zich enorm inzetten om hun liefste man, papa en opa een prachtig afscheid te bezorgen. Het afscheid van zijn leven. Met lieve ontroerende woorden, met muziek en foto’s. Er werden herinneringen opgehaald en voorgoed opgeslagen in hoofden en harten.
En buiten gaat alles door. Vliegtuigen vliegen. Auto’s rijden. Mensen werken. Doen hun boodschappen. Koken. Slapen en staan weer op. Alles gaat door. Ook voor de geliefden van Peter. Met een enorme leegte in het hart. Een deuk in de ziel. Maar alles gaat verder. En dat is precies zoals Peter dacht. En wilde. Doorgaan. De tijd zal helen. Nooit helemaal. Dat litteken zal blijven. Maar alles gaat door.
De cirkel van het leven.

Vivianne Rijnders©