Over

Even een testje

Waar is de tijd gebleven dat je een telefoontje kon plegen met de mededeling dat je ziek was en dat je directeur dan zei: “Ik bel wel even een vervanger hoor, komt goed meid.” En je weer je bed in kon om uit te zieken zonder je zorgen te maken om je leerlingen en om overbelaste collega’s.

Het begon met hoofdpijn op vrijdagavond. Maar ach, drukke week gehad, dus ik nam op medische basis een rood wijntje en dook vroeg onder de wol. Om zaterdagochtend wakker te worden met een vertienvoudigde hoofdpijn en een zere keel. Ik schoot acuut in de stress. Want deze klachten zijn niet meer waar we ‘vroeger’ van zeiden: “Het is maar een griepje. Thee met honing, een warme grog, veel slapen en dan ben je er zo weer bovenop.” Nee, je moet nu getest worden. In quarantaine gaan. Nog net geen afzetlint om je voortuintje spannen.

Stap één dan maar, De Test. Maar daar heb ik een formulier van mijn schoolleider voor nodig. Moet ik die op zaterdagochtend storen? Wat erg. Ik ga eerst bellen om een testafspraak te maken. “Werkt u in de zorg?” “Nee, in het onderwijs.” “Heeft u een ingevuld formulier van uw schoolleider, mevrouw?” “Nee want het is weekend maar ik heb wel het BRIN-nummer van mijn school en het werkgeversnummer bij de hand.” “Mevrouw, zonder formulier maken wij geen afspraak.” Stressniveau stijgt. Toch maar mijn directeur bellen. Als ik hem aan de telefoon krijg blijkt hij elders te zijn. “Dat formulier staat op de computer, ik rijd wel even naar huis,” zegt hij begripvol. Naast een virus dendert nu ook een schuldgevoel door mijn lijf.

Een poosje later pingt het formulier mijn mailbox binnen en bel ik opnieuw voor een testafspraak. Ik krijg een andere dame aan de lijn. Ze spreekt zo monotoon dat ik me afvraag of ik misschien een robot aan de lijn heb. Een corobot. Ik zeg gelijk dat ik het formulier van mijn directeur bij de hand heb. Oh dat heeft zij helemaal niet nodig. Er knettert iets in mijn hoofd. Wat ze wel nodig heeft is dat ik alles vier keer moet spellen. Van mijn persoonlijke gegevens tot schoolgegevens. “Kunt u dat nogmaals spellen? Kunt u dat nogmaals spellen maar dan een stuk langzamer alstublieft?” Tijdens het voor de vierde keer opdreunen van mijn telefoonnummer twijfel ik ineens of het wel klopt. Dat krijg je als je het zo vaak moet herhalen. Bij de vijfde keer niest ze zo hard dat ik acuut een piep in mijn oor krijg. “Ga je gezellig mee voor een testje?” wil ik vragen, maar slik het grapje snel in. Zij lijkt me niet overlopen van humor. “Morgenochtend om half negen bent u ingepland,” robot ze. Ook dat nog. Niet eens vandaag. Dat is dan een voorrangstest.

Dus rijd ik op de stille grijze zondagochtend naar de testlocatie. “Goede morgen mevrouw, waar komt u voor?” vraagt het meisje aan de ingang. “Ehm … voor een test … ” antwoord ik enigszins verbaasd. “Wat fijn mevrouw! Werkt u in de zorg?” “Nee in het onderwijs.” “Dan heb ik heel goed nieuws, want vanaf vandaag kan onderwijspersoneel gebruik maken van een sneltest.” (Ze maakt er nog net geen rondedansje bij.) “Wilt u dat?” Ja bijzonder graag, dan is er tenminste iets in dit proces dat een beetje opschiet. Overigens, waarom krijgen leerkrachten pas vanaf vandáág een sneltest? Die corona-regelgeving blijft me verbazen. Met mijn telefoon in de aanslag waarop dé brief van de directeur openstaat, ga ik de teststraat binnen. “Oh die hebben we niet nodig, alleen uw ID,” zegt de meneer die op zijn beurt met het witte teststaafje in de aanslag staat. Wat? Niet te geloven. Hij maakt er geen woorden aan vuil en doet zijn werk. Met een brandende neus rijd ik terug naar huis waar ik elke vijf minuten check of ik al een uitslag heb. Meer dan vier uur later komt die. Meer dan vier uur! Sneltest toch? Maar Godzijdank: NEGATIEF.

Helaas pleegt het griepje een dusdanige aanslag op mijn lijf dat ik maandag en dinsdag niet kan werken. Een kleutergroep draaien gaat niet zonder stem en met een bonkend hoofd. Vervangers zijn er niet. Eén dag kan een collega de groep overnemen en één dag blijven de kinderen thuis. Het voelt ellendig. Leerkrachten weten dat de kinderen de dupe worden als zij zich ziek melden, dus kwakkelen ze door. Ze denken te lang: “Het is vast geen Corona.” En als ze dan besluiten om zich toch te laten testen is het vaak te laat. Zeker in het ‘rappe tempo’ waarmee zo’n testafspraak voor onderwijspersoneel geregeld wordt. Daarom gaan er zoveel scholen dicht.

Dus laat je testen lieve mensen. Bij mij was het negatief, maar in veel gevallen is het dat niet. Niet twijfelen bij klachten maar gelijk thuisblijven. Uiteindelijk is dat, hoe schuldig wij leerkrachten ons ook voelen, het beste voor iedereen. Ik hoop alleen dat het vaccineren niet zoveel voeten in aarde heeft als het testen, maar ik denk dat dat valse hoop is. Hoeveel Nederlanders moeten nog … ? Sterkte allemaal, blijf gezond!

Vivianne Rijnders©

Epiloog:
Om het zekere voor het onzekere te nemen moest ik nog een keer getest worden. Zodat ik maandag weer veilig voor de klas kan. Dit keer geen robotachtige dame aan de telefoon maar een jolige meneer. De afspraak was snel gemaakt.
Ik kom bij de testlocatie. Harde muziek schalt door de hal. Fijn voor al die mensen die zich daar echt ziek staan te voelen. Staan ja, want ondanks COVID-19 of een ander griepachtig virus in je lijf is er geen stoeltje te bekennen en moet je staande op je beurt wachten. En dat kan best lang duren.
Enfin. “Een sneltest alstublieft,” geef ik aan. “Zorg of onderwijs?” klinkt het snauwerig. “Onderwijs,” antwoord ik. “Onderwijspersoneel krijgt geen sneltest,” krijg ik bars te horen. “Maar ik heb hier afgelopen zondag ook een sneltest gehad!” roep ik verbaasd uit. Nou, volgens de GGD-mevrouw heb ik dat toch echt verkeerd begrepen. “Kan niet, u hoort me, onderwijspersoneel krijgt geen sneltest. Aansluiten in de rechter rij graag.”
De testuitslag was weer negatief, maar mijn gevoel over het testen ook.

Meh Fiena viert … stèllekes

Geine Vastelaovend. Fiena moot neet te lang dreuver naodinke. En ze dörf eigelek ouch neet zoe good te zègke wie erg of ze dat vint. Want este stèl steis bij ’t leid vaan hiel väöl lui, ’t leid wat hun door corona is euverkoume, wat maak e jäörke Vastelaovend euversloon daan oet.

Meh toch. Nog ’n week te goon veurtot normaal de èlf sjeut zouwe klinke. ’t Mooswief de loch in zouw goon. En d’n Hoeglöstegheid in zie Bourgondisch pak ’t Vastelaovend vierend volk vaan Mestreech veur zouw goon in die drei zaolege daog. ’n Week veurtot Fiena ore laank heerlek door de stad zouw springe, mèt jaan en allemaan zouw mojle, veur ederein pèls bestèlt oonderwijl ze zelf water drink en alleh, aof en touw e Jägermeisterke. ’n Week veurtot Fiena drei daog laank zouw lache, danse en zinge. Meh dat is noe allemaol neet. En dus viert Fiena häöre eige stèlle Vastelaovend. Es ze kook of de bèdde maak, mèt de stöbzoeker door ’t hoes sleip. Es ze de boel verseert en ’t veendel oethingk. Daan veult Fiena de Vastelaovend tot in häör kneuk. Daan veult ze wie dat fees noe einmaol bij häör huurt. Wie häör awwers dat aon häör höbbe doorgegeve en wie zie dat ouch weer heet gedoon aon häör kinder. Binne in Fiena is ’t gewoen Vastelaovend. Ze steit klem tösse de zate hermenieje in de Stokstraot. Ze duit z’ch mèt vief pèls en e glaas water door al die lui nao häör femilie. Ze wink op ’t Mooswief en löp de cramignon in ’ne rege vaan confetti. Späölt op häör trompöt op ’t hermeniekeskonkoer. Fiena viert Vastelaovend in häöre kop en in häör hart. En soms piep ’t nao boete. Daan dans ze mèt de sjotelsplak door de keuke. Daan geit ze mèt de kat in ’ne rijaloet. Sjoenkelt op D’n hiemel en de Lang nach. Op ’t Reuzeraad en de Roej roeze. Daan maak ze e stiekem huppelke op weeg nao de winkel. Boe ze z’ch e fleske Jägermeister köp. Veur thoes bij d’n tèllevisie. Zoe viert Fiena häöre eige stèlle Vastelaovend. Vastelaovend in häör hart.

Meh dat hart krit es ze dink aon al deen elend op de wereld. Aon al die lui die lije. Corona heet ’n fikse sjäör in de fundaminte vaan ’t leve gehouwd. Dao is get gebäört in de wereld boevaan veur altied get zal blieve haange. ’t Pieneleke naobedach vaan lui die iemes verlore höbbe. De sleipende gevolge vaan ’t virus. De sjaoj vaan de oondernummers. Die akeleke stèl stad. Meh ouch ’t oonderhand haos e jaor laank mote misse vaan dee knoevel, die poene, deen erm um ’n sjouwer kinne lègke. ’t Beklemp Fiena soms vreiselek, al die regels, die moondmaskes en deen aofstand. Wat verlangk ze nao ech contak, nao zoonder naodinke iemes vaspakke. Wat verlangk ze nao drökte, nao ’n taofel vol lui boe ze veur kint koke. Nao oonder d’n erm loupe mèt häör ma. Nao ganse gewoen bezunder dinger. En Fiena stik e bougieke aon. Veur ederein dee moot herstèlle. Moot opkretse, z’ch bijein sjravele. En veur Mestreech, häör stad. Boe in 2021 geine Vastelaovend is. Bij de sjien vaan ’t vlemke sjik Fiena e gebedsje nao bove. En ze wèt tot ’t good kump. Oeteindelek.

Vivianne Rijnders©

Vief vertèlt … e stökske veur de Keemeleersgezèt 2

Veureg jaor sjreef iech op dees plek hiel gruuts tot iech ama zouw weure. En tot iech daan mie kleinkeend mèt Vastelaovend mèt nao Wiek zouw numme, mèt nao de Keemeleers. Ama bin iech gewore, vaan ’n prachtege kleindochter, Mia. Meh häör mèt Vastelaovend mètnumme nao Wiek, nao de Keemeleers? Dat geit neet en wat is dat erg. Veer kinne geine Vastelaovend viere dit jaor en dat is eve oongeluifelek es dreuveg. Mestreech zoonder Vastelaovend, ’t is zoe oonwerkelek. Es iech op de radio Vastelaovendsleedsjes huur, daan kriebelt ’t en tegeliek veul iech m’ch tristeg. En mèt miech hiel väöl Mestreechtenere. MVK en LVK zoonder lui debij, zoe raar, zoe akelek. Gein pekskes nejje, gein wagele versere. Meh laote v’r neet blieve haange in deen elend dee eus land, dee de ganse wereld in zien greep heet. Veer euverwinne corona wel, dao twiefel iech neet aon, en volgend jaor, volgend jaor goon veer dobbel en dweers de tegenaon. Daan zal Mestreech sjöddele, daan zal niemes nöddele! Daan heet ederein dee prik gehad, daan kinne v’r us weer oongegeneerd knoevele en poene, daan make veer de groetste rijaloet dee Mestreech oets gehad heet. En kom iech met mien kleindochter nao Wiek, nao de Keemeleers!. Es God bleef!

En tot deen tied? Tot deen tied mote veer pin hawwe. Same es Wiekenere, same es Mestreechtenere us op Vastelaovend 2022 verheuge. En es v’r gewoen noe al aon eus pekskes goon wèrke, daan zuuste m’ch get es op 27 fibberwarie ’22 de cortège door de straote vaan eus stad zal trèkke. Allein al dat veuroetziech, ouch al liekent ’t nog zoe wied weg, dat moot ’t Vastelaovendvierend volk vaan Mestreech toch couraasj geve. Es g’r bedink tot ’t noe e jaor geleie is tot dee COVID-19 eus land bereikde, daan wèt geer wie d’n tied vluig. En netuurlek, dao is vreiselek väöl leid veroorzaak door dat virus. V’r zien geleefde verlore, dao zien nog altied hiel väöl lui kraank of kampe mèt de gevolge devaan. Väöl oondernummers zien failliet, lui zien wèrkloos gewore, hun spaorcent kwiet. Veur eus awwere én eus jongere waor en is de einzaomheid soms neet te harde. De lui in de zörg zien euverwèrk, in ’t oonderwies mote achterstande weure ingehaold. De probleme zien groet, dao kinne veer eus ouge neet veur slete. Meh euver e jaor, euver e jaor höbbe veer us bijein gesjraveld. En de lui boe dat te zwoer veur is, die pakke veer oonder d’n erm. En same bouwe veer alles weer op, op de fundaminte vaan wat oets waor. Veer make sáme Mestreech en Wiek weer vaan us, mèt alle Bourgondische gezèllegheid boe veer zoe’n behoofte aon höbbe. Mèt in ein hand e glaas beer en in de aander hand … die lekker werm hand vaan diech! Veer goon dansentere door Wiek. Wiek zal sjöddele!

Eus Beppie zingk: “Want dao kump ’nen daag, tot dat allemaol veurbij is, totste door ’t dölle blij bis!” Laote veer us dao aon vashawwe, want éch éch éch woer, deen daag kump. Daan kleurt Wiek weer Keemeleers-blauw, daan rope veer weer ’ne Vors oet, daan is ’t weer … wie ’t moot zien. Haw pin, en iech zègk toch: Vastelaovend same!

Vivianne Rijnders©

Vief vertèlt … e stökske veur de Keemeleersgezèt 1

Op ’t momint tot iech dit stökske tik, is ’t de lèsten daag vaan 2019. ’t Is gries, kaajd weer. De wereld liekent verstèld in die soomber loch. De nievel (jaojao, code roed!) kump rap opzètte. Aof en touw doorbrik ’ne vuurpijl dit wieneg kleurriek gehiel. Kleurriek, dat waor euze veurege Vastelaovend zeker! In dees kaw verwermp miech neet allein mie gleeske roeje wien, meh ouch ’t naobedach aon d’n heerleke Carneval vaan 2019. Met ’nen oonvergeteleke Vors, (dee trouwens ouch es Laminata neet te euvertreffe waor) ’ne Vors dee alle gries weg kós sjèldere, en vaan d’n duusterste daag nog ’ne straolend gekleurde kós make. ’ne Wiek-weerdege Vors, euzen Armand LXX. Geer waort ’ne sjieke!

En op ’t momint tot iech dit stökske tik, wèt al iemes tot heer d’n opvolger vaan Vors Armand zal zien. Heer dreug dit groet geheim mèt z’ch mèt door de fiesdaog, mèt door de ierste zittinge en de ierste zate-hermeniekes-rippetities. Mèt door de ierste prins-oetropinge. Wie spannend moot dat zien! De Kanselarijraod zal oongetwiefeld weer ’ne gooje höbbe oetgezeuk. ’ne Vors dee Wiek op Wiekse, op Keemeleerse wijs zal veurgoon in weer ’ne manjefieke Vastelaovend. ’ne Vastelaovend vol heerleke tradities, vol sjevraoje en vol plezeer.

Op ’t momint tot iech dit stökske tik, veul iech tot ’t hoeg tied weurt um us weer ’ns dedoor te goon goeje. Hoeg tied um alles boe v’r us drök euver make veur e paar daog te vergete. Klein en groete zörg, sjuif ze aon de kant. ’t Vastelaovendsvörke moot weure opgestook. Pekskes genejd, leedsjes gerippeteerd. Sjmink in hoes hole, tête de veau en nonnevote. Weurste nao Klara bringe! Kom, goej get kole op dat Vastelaovendsvuur, laot alle elend los. E leve zoonder leid besteit neet, en daoveur is zjus dee Vastelaovend zoe sjiek. Vergeet alles boeste vaan wakker ligks, doeg d’ch aon watste wèls, gaank mèt in de cortège of loer denao. Spring en dans in de reijaloet en spiereling, of geneet vaan de lui roontelum diech die dat doen. Wieste viers maak niks oet, este mer viers. Geine zin? Kom gewoen nao Wiek en geneet! Wiek, mèt z’n Paries-echtege sträötsjes, mèt lempkes, kaffees en gezèllegheid. Wiek, ’t sjoenste stökske Mestreech. Wiek, mèt z’n Keemeleers!

En op ’t momint tot iech dit stökske tik, doort ’t nog ’ne maond of vijf tot iech, es alles good geit, ama weur vaan mien ierste kleinkinneke. En boe iech miech noe al vreiselek op spits, is um mèt dee grummel Vastelaovend te goon viere. Want Vastelaovend mote v’r doorgeve. Same deveur zörge tot de volgende ginneratie ’t ouch weer viert. Ouch weer eder jaor ’ne sjieke, sjoene en propere Vastelaovend devaan geit make. Num eur kinder en kleinkinderkes daorum mèt. In de kojts of in de bolderkaar, lier ze dit prachteg fies viere.
En volgend jaor? Daan nump dees ama, es God bleef, häör kleinkeend ouch mèt. Mèt nao Wiek, mèt nao de Keemeleers!

Vastelaovend same!

Leefs, Vivianne Rijnders©

Vastelaovends-vrundsjes

Oondaanks tot v’r geine Vastelaovend kinne viere, hingk de sfeer toch in de loch. Iech krijg naomelek hiel väöl vraoge of en boe ’t beukske ‘Vastelaovendsvrundsjes’ nog verkriegbaar is. Dat is zeker ’t geval. ’t Beukske is, zjus wie mien aander beukske ‘Nog mie vrundsjes’, te koup bij Bookhandel Dominicanen. ’n Tèllefeunsje nao dee winkel (043 4100010) en ’t beukske weurt uuch per fietskoerier thoes bezörg. Hiel väöl daank veur eur interesse in de beukskes!Väöl leesplezeer, leefs, Vivianne.

Ondanks dat we geen Carnaval kunnen vieren, hangt de sfeer toch in de lucht. Ik krijg namelijk heel veel vragen of en waar mijn boekje ‘Vastelaovendsvrundsjes’ nog verkrijgbaar is. Dat is zeker het geval. Het boekje is, evenals het andere boekje ‘Nog mie vrundsjes’, verkrijgbaar bij Boekhandel Dominicanen. Een telefoontje naar deze winkel (043 4100010) en het boekje wordt per fietskoerier bij u thuis bezorgd. Heel veel dank voor uw in interesse in deze twee Maastrichtse boekjes!Veel leesplezier, liefs, Vivianne.

#maastricht #lezen #mestreech #mestreechsebeuk #vastelaovend #boekhandeldominicanen #dominicanenmaastricht #steunjeboekhandel #steundelokaleondernemer

Een moment in de tijd

De tijd raast door terwijl ons leven stil lijkt te staan. Plannen worden bevroren. Uitgesteld. Van de baan geveegd. Scholen, horeca, cultuur, kleine winkels, alles is weer dicht. En dat halverwege de week voor de kerstvakantie. Koning COVID-19 regeert nog steeds. Mijn kleuters snappen er niets van. Wat moet ik antwoorden op vragen als: “Maar juf we moeten toch nog Kerstmis vieren?” of “Is Jezus dan al geboren?” Het is zo moeilijk uit te leggen. Het kerstfeest op school waar vooral onze jongste leerlingen zo naar uitkeken gaat niet door. In plaats daarvan maken we weer lespakketten, we worden er onderhand bijzonder bedreven in. We doen er een kerstkaartje bij en kleine verrassinkjes.  En maken ons opnieuw zorgen over de kwetsbare kinderen uit risicogezinnen. Kinderen die er de dupe van zijn dat een aantal volwassenen corona negeert en uitgebreid ‘black-fridayt’, feestjes bouwt en weigert om een mondkapje te dragen. Mensen accepteren de beperkingen niet meer. De sfeer is soms grimmig. Er wordt gedemonstreerd, betoogd, respectloos en onnadenkend gehandeld. Maar dat werkt averechts want om naar een betere toekomst te gaan, zullen we het heden moeten accepteren met alle regels die daarbij horen.

Het is zwaar, het duurt lang. Het vaccin laat op zich wachten en er is inmiddels een coronavariant die nóg besmettelijker is. De dagen zijn kort en grijs, dat helpt ook niet echt mee aan positiviteit en optimisme. Gelukkig zie ik ook geweldige kerst-initiatieven; er zijn mensen die er steeds bedrevener in raken om de mooiste digitale concertjes te geven. En al die ontroerende kerstreclames op de televisie en die prachtige filmpjes voor onze zorgtoppers, ze denderen mijn hart binnen en gooien mijn stabiliteit overhoop. Mijn huis is uitbundiger voor Kerstmis versierd dan anders. Meer lichtjes, meer kaarsjes. Zo’n gezellig mogelijk thuis maken, want thuis is toch ons coconnetje, het coconnetje waarin we leven, werken en dromen van een betere toekomst. Waarin we zullen beseffen dat corona slechts een moment in de tijd, een tel in de eeuwigheid was. Dromen dat we weer opgekrabbeld zijn. Het virus overwonnen. De economie weer draait, bedrijven overeind komen en bouwen op de fundamenten van wat ooit was. Die arm om iemand heen mogen slaan. Een kus, een spontane omhelzing. Samen genieten in een vol theater om daarna tegen elkaar aan in een druk café met de glazen te klinken. Waar we samen dansen, het leven vieren en uren later zorgeloos hand in hand naar huis lopen.

Een moment in de tijd. Laten we daarom doen wat we moeten doen. Ons houden aan de regels. Voor ons zelf. Voor elkaar. Voor onze kinderen. Kinderen zijn de bouwstenen van het menselijk ras. Zij verdienen een gezonde wereld. Een wereld met ruimte voor spontaniteit. Zonder beperkingen. Waar artsen en zorgpersoneel fit en met plezier hun werk kunnen doen. Met scholen die niet hoeven te sluiten. Met bloeiende bedrijven. Een utopie? Nee. Een nieuwjaarwens. Eentje die uitkomt. Niet in januari, ook niet de maand erna. Maar dat we met het lengen van de dagen en de zon die ons verwarmt, de bloesem aan de bomen en bloemen in de knop, onze deuren en ramen open zullen gooien en kunnen roepen: “Het is voorbij!”

Vivianne Rijnders©

Coronaatje meer of minder

Op zondagochtend in alle vroegte kreeg mijn jongste dochter telefoon van de GGD. Vrolijk vertelde de dame aan de lijn haar dat ze had samengewerkt met een collega die recent positief getest was op corona. En dat ze daarom vijf dagen in thuisquarantaine moest. Einde informatie. Mijn dochter was te perplex om nog iets te kunnen vragen. Paniek wil ik het niet noemen maar we waren toch wel even in de ‘jeetje wat nu modus’. Ik belde de informatielijn van het RIVM. Per slot van rekening werken mijn P en ik in het basisonderwijs. Ik vreesde uren in de wacht te moeten staan met een pianomuziekje, of alleen met een robot te kunnen praten maar ik kreeg warempel gelijk een levend mens aan de telefoon. Ik legde de situatie uit, maar ook deze mevrouw deed bijzonder luchtig. Nee hoor, niks aan de hand, wij konden gewoon gaan werken. “Maar ik sta voor de klas en mijn man is conciërge, we kunnen in ons werk geen anderhalve meter afstand garanderen.” “Allemaal geen punt, gewoon gaan en bij klachten éven een testje laten doen,” luidde het advies. De rest van de dag heb ik in opperste verbazing verkeerd. Een coronaatje meer of minder, het leek niet te deren.

Een dag later had jongste dochter ‘klachten’ zoals we dat tegenwoordig noemen. Ze dacht aan hooikoorts. Maar zo tegen de herfst leek me dat niet heel waarschijnlijk. De dag daarna was ze echt ziek. Ik chloorde het hele huis met de regelmaat van de klok. Deurklinken, lichtknoppen, afstandsbedieningen, alles. Kocht vitamines, potten honing, pakken zakdoeken en paracetamol. De test was aangevraagd, dat kon twee dagen later. Twee dagen! Ik vond dat iedereen maar erg laconiek met de situatie omging terwijl ik overbezorgd  ’s nachts bij mijn bijna twintigjarige kind ging kijken of het nog wel allemaal goed ging. Je hoort zulke nare verhalen, ik had geen rust. Zij wel, ze sliep als een os.

Op de dag van de test was ze alweer fit. Ik niet, ik voelde me gesloopt door de zorgen. We reden de teststraat in. Het  was alsof we in een filmscène zaten. Twee rijen met auto’s, af en toe een fietser ertussen. Gehoest en geproest alom, mondkapjes, mensen die landerig in hun wagen hingen. Aan het einde van de rij stonden witte tenten. Binnen wachtten twee in het wit verpakte dames. Ik vond het zo surrealistisch, zo bizar. We hoefden alleen maar het autoraampje open te doen, dochter moest haar neus snuiten, kreeg een stokje in haar keel en daarna in haar neus gestopt en dat was het. Binnen twee dagen de uitslag. We mochten doorrijden. “Dag, een fijne dag!” Na deze ‘beproeving’ vond mijn dochter dat ze iets lekkers verdiend had. Een grote iced frappé met slagroom zou er wel ingaan. Weer in een rij auto’s, weer mondkapjes maar dit gaf toch een ander gevoel.

Een dag later kwam de verlossende email: negatief, geen corona dus. Wat een opluchting! De ‘als … dan… scenario’s’ kon ik uit mijn hoofd verbannen.
Ik begrijp nog steeds niet het laconieke van de dames aan de telefoon bij zowel de GGD als het RIVM. COVID-19 heeft misschien je kind te pakken, je hebt vragen en zorgen en dan wordt daar zo luchtig mee omgegaan. Om paniek te voorkomen? Misschien. Ik zie die teststraat nog steeds voor me. En vraag me af hoeveel mensen een slechte uitslag hebben gekregen. Hoeveel gezinnen er wel écht in quarantaine moeten. Hoeveel van die mensen er écht doodziek zijn. Soms lijkt het of je went aan dat hele corona-gedoe, maar als het zo dichtbij komt voel je de impact weer. Het dendert door je lijf en door je hart. Waar is het zorgeloze? Het veilige gevoel? De ongedwongen gezelligheid?

Net bij de supermarkt sproeide een meneer zijn karretje schoon. De desinfecterende vloeistof spoot tot op mijn blote benen. Zucht … Maar goed …  Alleen sámen krijgen we corona eronder, zullen we maar zeggen.

Vivianne Rijnders©

Corona aan zee

Zullen we wel, zullen we niet? We blijven lang twijfelen. Annuleren we het uitstapje dat we al eens eerder geannuleerd hebben? Uit de laatste persconferentie blijkt niet dat we niet mogen gaan. We zijn gezond, iedereen in onze omgeving ook dus we besluiten het erop te wagen. En hoe heerlijk ik het ook vind om naar Vlieland te gaan, ik voel me op de een of andere manier schuldig. Is het niet beter om gewoon thuis te blijven? Hoort dat niet bij een gedeeltelijke lockdown? Ik voel me als een kind dat iets doet dat eigenlijk niet mag.

Het inpakken verloopt al anders: handgel mee, rubberen handschoenen en meer mondkapjes dan schone sokken. We doorkruisen het land en aan de vele auto’s te zien zijn we niet de enigen die er in de herfstvakantie even uit willen. “Vermijd drukke plekken” en “Reis alleen indien noodzakelijk”, spreken de matrixborden langs de weg ons vermanend toe. Weer dat gevoel dat we iets doen dat niet in de haak is. Ik houd zo van het weidse Hollandse landschap, de kassen in de velden en al dat water. Maar deze keer voelt het anders. Het grote genieten ontbreekt. In Harlingen moeten we in de haven al een mondkapje op en overal staan pompjes met het inmiddels beroemde desinfectiemiddel. De boot naar Vlieland is enorm, de passagiers kunnen er riant meters ver uit elkaar zitten. Aangemeerd in Vlieland verlaten we perfect gedisciplineerd het veer. Niemand dringt, iedereen houdt afstand en, heel opvallend, iedereen is bijzonder vriendelijk. Dat mis ik helaas steeds vaker in deze tweede coronagolf. Het kribbige, het geen rekening met elkaar houden, het maakt me soms mistroostig. Maar hier gaat het prima en het vakantiegevoel begint langzaam te komen. Eenmaal in de Dorpsstraat val ik als een blok voor dit charmante plaatsje en krijg de neiging om met rolkoffertje en al een dansje te maken.

In onze accommodatie ‘Hotelletje de Veerman’ aan het einde van de straat worden we enthousiast ontvangen. Ook hier houdt iedereen zich moeiteloos aan de strenge regels. Misschien juist door de vriendelijke en hartelijke sfeer. Geen gemaar of lange gezichten. Mondkapjes, gelletjes, om de beurt naar het ontbijtbuffet, zelf je servies en bestek wegzetten, alle gasten doen precies wat van hen gevraagd wordt. We voelen ons hier meteen thuis en veilig. Lunchen en dineren kan nergens, maar we krijgen bij het ontbijt extra brood met beleg en papieren zakken voor ’s middags. Voor het diner is er thuisbezorgdvlieland.nl en een aantal dorpsbewoners dat heerlijk kookt en waar je voor een zacht prijsje een warme hap kunt afhalen. De creativiteit en saamhorigheid is sterk, “Alleen samen krijgen we corona eronder” wordt hier daadwerkelijk in praktijk gebracht. Het ontroert me, deze warmte in bizarre tijden.

Onze kamer, ik vraag me af waar ik het aan verdiend heb want dat ‘stout kind-gevoel’ zit nog ergens, kijkt uit op de Waddenzee. Vanaf het balkonnetje zie ik de dijk en dan water, niks dan water. Een vissersboot vaart voorbij, zwermen meeuwen vliegen krijsend boven de netten. Dollende honden dartelen met hun baasjes over de dijk. Het is zalig.

En nu woedt er een storm. Een heuse storm van windkracht negen. Dochter moet studeren en ik schrijven dus we zitten vooralsnog warm en droog. Maar de wind rammelt en rukt aan de balkondeuren met een geweld alsof ze elk moment uit hun sponningen kunnen springen. Wat vaker dan normaal strek ik even de benen en loop naar het raam. De golven slaan stuk tegen de dijk, rollen er soms woest overheen. Het zeewater vormt zilte plassen in het weiland. De aanblik ervan geeft me een innerlijke rust zoals ik die alleen aan zee beleef. De storm wordt steviger, ik móet de kracht van de elementen ervaren. Hup, jas en laarzen aan en naar buiten!

Wat doet dat goed. Corona- en andere muizenissen worden door de wind meegenomen, de regen striemt in mijn gezicht en vervult me van levenslust. Ik laat het zeewater rond mijn enkels stromen. Op het  strand staat een tekst in het zand: “Leef op het ritme van de zee, zonder het tikken van de tijd”. En zo is het. De tijd tikt toch wel door, wat er ook gebeurt. En die tijd zal uiteindelijk het virus ook wegtikken. Tot op de dag, die mooie dag dat we tegen elkaar kunnen zeggen: “Weet je nog, toen?”

Vivianne Rijnders©

Aanstel?

Deze column schreef ik voor City Magazine Maastricht&Regio van juli/augustus ’20.

Het is zondag 19 juli en ik moet even een ‘kemissieke’ in de stad doen. Het zal wel druk zijn vrees ik, dus ik spring vroeg op mijn fiets zodat ik de grote massa voor ben. Nou, dat had ik gedacht! Langs de Maas richting centrum fietsen is een hindernisbaan. Overal flaneren mensen. De stalling tegenover het ‘Pothuiske’ is helemaal vol. Ik schrik als ik zie dat de witte strepen op de grond de mensen niet lijken te deren en onze ‘houd-afstand- engel’ zal zich wel afvragen waar hij nog voor dient. Iedereen krioelt door elkaar. De winkel waar ik moet zijn heeft geen ontsmettingsmiddel meer aan de ingang staan en het is er te druk. Ik word er bijna paniekerig van. Snel reken ik af en slalom tussen de mensen door terug naar mijn fiets. Een kakofonie van talen klinkt door de winkelstraten. Mensen botsen tegen me op. Bij de derde botsing vraag ik aan de persoon in kwestie, en ik zal ongetwijfeld pinnig geklonken hebben maar dan nog, of zij alstublieft rechts wil houden. “Wat een aanstel!” reageert ze. Waarom heb je op zo’n moment niet het juiste antwoord paraat? Ik snap echt niet hoe mensen nu zo laks kunnen zijn. In België is in de afgelopen dagen het aantal besmettingen met zestig procent gestegen! Hier doet het gros van de mensen alsof Corona voorgoed verleden tijd is. Ik heb altijd van reuring en stadsdrukte gehouden maar wat een verademing om thuis in mijn tuintje neer te ploffen. Met het gekeuvel van mijn buurvrouw en het ruisen van de wind door de bomen als enige en op de één of andere manier geruststellende achtergrondgeluid.

Mijn moeder heb ik van begin maart niet meer aangeraakt. We zijn zo voorzichtig geweest, en nog steeds. Kennen anderen geen angst om hun ouders of grootouders te besmetten? Zien ze het gevaar niet, is de drukte opzoeken zo belangrijk? Deze week zijn twee mensen die ik kende overleden. Een vrouw in mijn leeftijd, en een jonge man, even oud als mijn zoon. Niet corona-gerelateerd, maar als er zoiets vreselijks gebeurt besef je de waarde van het leven ineens weer dubbel zo goed. En daarom mogen voor mij de regels in de stad aangescherpt worden. Ja, ik weet heel goed dat de economie moet doordraaien, dat onze ondernemers de scherven van de coronacrisis uit alle macht proberen te lijmen, hun gemiste inkomsten willen inlopen. Maar de balans tussen zorgvuldig en verantwoord omgaan met onze gezondheid en anderzijds ervoor zorgen dat zowel de economie als het culturele leven een boost krijgen, is ontzettend moeilijk te vinden.

Sinds twee maanden hebben we een kleindochter. De mooiste en de leukste en de liefste ooit. Dat zeggen alle grootouders, maar die van ons is het echt. In de kraamtijd mochten we niet bij het kersverse gezin op bezoek. Coronaregels. Een week die feestelijk zou moeten zijn verliep rustig en stilletjes. Inmiddels hebben we volop geknoeveld met ons gouweke maar met mijn moeder en schoonvader, de overgrootouders dus, zijn we nog steeds heel voorzichtig. Zij gaan nog nergens op visite, niet naar de winkel, stappen niet bij ons in de auto. Zoiets unieks als een achterkleinkind krijgen, staat door Corona verder van ze af dan wij allemaal zouden willen.
Ook op school hebben we tot en met de laatste schooldag alle regels blijven hanteren. Geen dikke ‘tot ziens juf-‘ knuffels, geen plakkerige kleuterkusjes op de juffenwang. En wij collega’s onderling hebben elkaar nog nooit zonder omhelzing een fijne vakantie gewenst. Zo incompleet om nu zonder ook maar iets fysieks vakantiewensen naar elkaar uit te spreken. En dan word je in de stad voor aansteller uitgemaakt als je iemand wijst op een regel!

De impact van Corona. Wie had dat gedacht toen we er eind februari nog wat onverschillig over deden. En nu, midden in de zomer wordt er weer opnieuw onverschillig over gedaan. Zo kortzichtig. We hebben het leven lief, we hebben elkaar lief. Laten we daarom voor elkaar zorgen, een maatschappij creëren waarin iedereen rekening houdt met elkaar. Des te sneller zijn we af van dat vreselijke ‘nieuwe normaal’. En kunnen we eindelijk onze moeders en oma’s die broodnodige en welverdiende knuffels weer geven!

Vivianne Rijnders

Gewoon?

Ineens was het toch heel ernstig. We deden er eerst wat onverschillig over; och, in China is weer eens wat. En wij gingen carnaval vieren. Door de regen dicht op elkaar gepropt in cafés. We gingen gewoon door met ons leven. Met naar het theater gaan. Of naar de film. Boodschappen doen en een kop koffie in de stad drinken. Een wijntje bij mijn moeder. Knuffelen met de kleuters in mijn groep. Ouders een hand geven op de tien-minuten-gesprekken. We deden wat we altijd deden. Zonder nadenken, omdat we het zo gewend waren. Maar Corona kwam naar Europa. Naar Italië. En toen naar andere landen. Naar ons land. Wij Nederlanders gingen eerst nog even door met alles. Zonder nadenken omdat we het zo gewend waren. Heel ernstig vatten we het niet op. Youp van ’t Hek had het in zijn columns over ‘dat hippe griepje’. 

Tot er niets meer te lachen viel. Tot er serieuze aantallen slachtoffers begonnen te vallen. Tot ons leven om dat virus draaide. Tot Corona een woord is geworden dat staat voor monster. Een onbekend monster dat onaangekondigd levens ontwricht. Ook als je niet ziek wordt zijn de gevolgen gigantisch. Voor iedereen. Er kan onmogelijk iemand normaal doorgaan met zijn leven zoals we dat twee weken geleden nog deden. Toen we ons druk maakten om futiliteiten. Boos waren omdat we kletsnat geregend waren. Geërgerd in de file stonden. Besluiteloos door de supermarkt slenterden: wat zullen vanavond eten? Er is nu maar één ding belangrijk: niet ziek worden! Youp ligt nu zelf in het ziekenhuis. De prins van Monaco heeft het ook. En Tom Hanks. Afkomst, beroep, leeftijd, het maakt dit virus niets uit. Het velt wat het vellen kan en dat is enorm zorgwekkend.

Hoe lang het gaat duren? Dat weet niemand. We weten wel dat we er samen de schouders onder moeten zetten. Dat we ons samen aan de regels moeten houden. Dat we elkaar moeten helpen en voor elkaar moeten zorgen. Maar ook zo min mogelijk sociale contacten moeten hebben. Dat strookt niet helemaal met elkaar en dan komt ineens de creativiteit boven. Creativiteit waarvan je misschien niet eens wist dat je het had. Facebook staat vol met acties en hulpplannen. Filmpjes van mini-concertjes. Mooie troostende liedjes. Goede raad. Gepensioneerd medisch personeel gaat ondersteunen in de zorg. We applaudisseren samen. Kerkklokken luiden tegelijkertijd.  Prachtige initiatieven.

En dan mijn school. Een stille school. Lege klaslokalen. Lege kapstokjes. Bouwwerkjes staan op de kasten en vensterbanken. Hun schilderijen hangen op. Geen plas chocomel in de tassenkast. Geen stiekem achter de puzzels verstopt broodkostjes. Ik mis de armpjes om me heen. Het gekrioel om me heen. Al die stemmetjes door elkaar: “Juf, mag ik…? Juf, kun je even … ? Juf, hij plaagt, juf, zij slaat, juf juf juhuf!!!!” De stilte lijkt te zoemen in mijn oren. We maken lespakketjes en zoeken zinvolle websites. Mijn collega en ik zijn geen digi-helden maar het lukt ons om een eigen site te maken waarop van alles staat waar onze kleuters zich thuis mee bezig kunnen houden. We zoeken zorgvuldig voor elk kind biebboeken uit. Sturen ouders een dagplanning die overeen komt met het dagritme van school, dat is het beste voor de kinderen. We schrijven ze allemaal een kaartje. Bellen  ons grut op. Wat een feest, de juf aan de telefoon! Samen zoeken naar en zorgen voor lichtpuntjes.

Hoe bijzonder is gewoon. Gewoon doorgaan met ons leven. Met naar het theater gaan. Of naar de film. Boodschappen doen en een kop koffie in de stad drinken. Een wijntje bij mijn moeder. Knuffelen met de kleuters in mijn groep. Ouders een hand geven op de tien-minuten-gesprekken. Doen wat we altijd deden. Wordt het ooit weer gewoon? Met alle verliezen die zoveel mensen geleden hebben? Met zoveel ontwrichtingen in de maatschappij? Voorlopig niet vrees ik. Voorlopig is gewoon nog heel ver weg.

Vivianne Rijnders©