Momintsjes

Momintsjesgelök

’n Gordijn die opbolt door de wind
E stökske lente wejt nao binne
        De merks totste lachs

Vreug in de mörge ’n tas zeute thee
De reuk vaan broedsjes in d’n ove
        De merks totste lachs

’n Riepe roej eerbeis, um zoe mer in te biete
In d’n hoof bleujt de ierste raos roes
        De merks totste lachs

De zon  die de kaw oet d’n kneuk verjaog
En op die geziech e plezereg tintsje touvert
        De merks totste lachs

Speulende kinder sjatere
De buurvrouw zingk e leedsje vaan vreuger
        De merks totste lachs

Este mer wèls zalste zien
Tot ’t leve ze in veurraod heet
Vaan die hiel klein momintsjes
Barstensvol vaan groet gelök

En de merks … totste lachs!

 

Vivianne Rijnders©

Advertenties

Ode aon ’t Mooswief

mooswiefOuge wie straolende stare
Wange roed en roond
Zoe hingk ze
Hoeg bove häör Vastelaovendskinder
Eder jaor obbenuits
Eder jaor vertrouwd
Èlf sjeut op zoondagmörge
En eus patroenes waak
Euver us
Viert mèt us
Geneet mèt us
Twelf oor dinsdagnach
Mooswief en Prins
Verboonde in ’ne lach en ’n traon
De lach en de traon vaan ’t leve
Zoe is euze Vastelaovend
Zoe is eus Mooswief
En dat …
Zal altied zoe blieve!

 

Vivianne Rijnders©

Sjèlderijke vaan ’t Mooswief is gemaak door Shirley Beckers-Innemee.

’t Hingk in de loch (2 en 3)

In d’n aonluip nao Vastelaovend maag iech veur ViaMaastricht wekeleks e kort stökske plaotse um uuch in de stumming te bringe. Heibij de columnkes vaan veurege en dees week. Vastelaovend same!

’t Hingk in de loch … 

En toen woort oonder ’n straolende zon euzen Hoegen Hoeglöstegheid Prins Armand d’n Ierste oetgerope. Geine rege, snie of störm, nein, Zjezeke waor weer ‘ns mèt de Mestreechtenere. Gigantius en d’n Ingel hele ’n groete oug in ’t Vastelaovendszeil en de ganse Merret sjitterde en glitterde. ’t Maske waor nog op meh Mestreech zaog ’t al: v’r kriege ‘ne gooje! Dee heet confetti in zie blood en de dreikwaartsmaot in ziene voot. En wie d’n Hoeglöstegheid einmaol oetgerope waor, kóste de lui tot in Zuzaote mètgenete vaan de Prinseleke wäörd.
Zate Hermeniekes späölde de stare vaan d’n hiemel, verpópzakte Aziate maakde foto’s mèt metershoeg zelvers-stekke en ’t pèlske … esof d’ch ’n ingelke …
Mestreech, v’r máge weer! Ech woer? Jeh jao!

 


 

’t Hingk in de loch …

En daan geiste die doeze oethole. Die doeze vol pekskes. Iers móste de rotzooi vaan e gans jaor devaanaof hole. Bergsjeun, ‘n hamsterkouw, e kepot lochbèd … Meh daan zien ze dao. En de deis ze ope … Dee reuk! Versjaold beer, e vaag rouklöchske, get mufs, aoaoh! Alles is gewasse of heet op z’n mins ore boete gehaange en toch, die loch. Heerlek. Lekker drin sjravele en wie ’t kint snapste neet meh in ’n mum vaan tied ligk euveral confetti. De reiperok, ’t eskimopak, dat fel gekleurd jeske. ‘nen Hood, ’n boontmöts en boa’s in alle kleure. Wach get, dao huurt meziek bij. De zèts e vastelaovendspleetsje op en sjöts d’ch e Jägermeisterke in. En veuls diech gelökkeg.
Vastelaovend is väöl mie es allein die drei daog!

 

Vivianne Rijnders©

Carnaval_feestartikelen_confettie_3

’t Hingk in de loch … (1)

In d’n aonluip nao Vastelaovend maag iech veur ViaMaastricht wekeleks e kort stökske plaotse um uuch in de stumming te bringe. Heibij ’t columnke vaan dees week. Vastelaovend same!
In alle vreugte fiets iech door de binnestad nao mie werk. ’t Is kaajd en duuster. M’n oerwermers kriebele. M’n han bevrere. Meh daan zeen iech ‘t: de roed-geel-greun-veendels haange op! De Keerstied heet plaots gemaak veur Vastelaovend! Iech krijg ’t geliek e stök wermer. Dat zien acute confetti’s in ’t blood. Ech woer, jeh jao! Iech fiets helder, vleeg de stad door! En es mien apekeutele daan bij ’t klingele vaan de sjaolbel de klas in koume, open iech d’n daag mèt: “Zègk jonges, wèt geer wat ’t bijnao is?’ “Sinterklaos!” reup eine. “Nein, dee blijf veurluipeg in Spaanje. ’t Is bijnao … Vastelaovend!” “Ech woer?” vraoge ze in koer. “Jeh jao!” zeet de juf!

 

 

Vivianne Rijnders©

Euver ’n Italiaans meidske in Mestreech. Euver leefde.

De Italiaanse vrundin vaan euze zoon is veur d’n ierste kier in Mestreech. Dat vraog um e speciaol weekend-program. Hepkes en drenkskes veur ’ne väölvoud vaan ’t riechteg aontal lui zien in hoes gehaold. Alles is gepóts en opgeruimp. Wat goon v’r doen en wee deit allemaol mèt? De kinder vinde hunne weeg vendaog weer ’ns nao ’t awwerlek nèske. Dat maak ’t moojerhart blij. ’t Hoes vol mèt alles wat vaan miech is.
Netuurlek moot eus prachtege nui sjoendochter Mestreech liere kinne. Mie broor, dee ’t Limburgse veur ’t Braobantse verruild heet, stom jao, iech weit ‘t, is ouch debij. Heer moot bij eder bezeuk Mestreech controlere op veranderde kaffees, nui of verdwene winkels, de lekkerste kiesplenkskes, de bèste wijnsjes, hingk de keersverliechting nog of zien de lempkes al vervaange veur ’t roed-geel-greun, en zoe mie. Dus dao goon v’r, te voot door de stroumende rege langs de Maos riechting stad. Chauvinistisch en fanatiek sleipe v’r ’t meidske langs gebouwe, brögke, parke, kèrke, alles. Oetrope wie “look how beautiful!” en “do you see how amazing it is?” (eus Italiaans is nog neet zoe vloeiend…) zien neet vaan de loch. Zelf kiekste ouch mèt aander ouge nao d’n stad, die z’ch zelfs dröppelend en blinkend vaan de iewege buie gruuts prizzenteert. De rege drijf us Bookhandel Dominicanen in, en dao vint zie ’t “Heavenly!” en “Awesome!”. Boemèt ze ’t spiekerke op z’ne kop sleit.
’t Weurt tied veur e gleeske en get wermte. Naat en kaajd tot op eus kneuk vinde v’r bij ’t Pothuiske nog ’n taofel. ’t Is werm en gezèlleg. V’r klinke en drinke op de positief oetbreiing vaan eus femilie. En iech vraog miech aof wat iech wijer nudeg höb. Neet mie es ’n taofel vol plezeer, gelök en leefde. Oonverbrekeleke ben. ’n Blik die genóg zeeAmore Italian Valentines day greeting card.t. Iech loer nao de lui aon die taofel. Lui die zoe opein liekene en toch zoe versjèllend zien. Lui die vaanein hawwe en boe iech vaan haw. E glaas klink tege dat vaan miech. De wien floonkert in ’t leech vaan de bougies. ’t Italiaans meidske kiek verleef in de ouge vaan euze zoon. ’t Italiaans meidske mèt häör zwarte haore tösse al dat bloont. ’t Pas prachteg. En veult noe al vertrouwd.

Vivianne Rijnders©

 

Herfst

Grijs. Een eindeloos grijze lucht. Veel heb ik er niet mee. Met regen nog minder. Soms, met een boek op de bank en heel veel kaarsen aan, thee of wijn erbij, afhankelijk van het tijdstip, kan ik wel eens genieten van zo’n herfstdag. Maar tegen de wind in naar het werk fietsen, door de storm aangestuurde kleuters in toom houden, veel kleine vingertjes in veel kleine handschoentjes friemelen ( mama’s, koop wanten alsjeblieft, al is het maar om de juffen een plezier te doen), door het schemerdonker naar huis fietsen, ontdekken dat je licht het niet doet en dat je regencape niet stormbestendig is (hij scheurt mooi in twee stukken als ik nog een kwartier moet fietsen), nee, dan ben ik al klaar met de herfst.
’s Avonds hoor ik van mijn dochter dat ze is omgewaaid. Omgewaaid! Met fiets en al! We klagen tegen elkaar aan om vervolgens de keuken in te duiken. Kijk, dan vind ik dit seizoen weer eventjes leuk. Van dat heerlijk warm troostrijk eten bereiden. Stoofpot met lekker mals rundvlees, veel groenten, kruidnagels en laurierblaadjes en een niet bepaald zuinige scheut wijn. Van alles bakken. En soep maken. Gisteren zapte ik tijdens een koffie-met-teveel-chocolade-pauze in mijn wekelijkse poetssessie wat zenders af en stuitte bij omroep Max, over grijs gesproken, op een kookprogramma. Met die mooie on-omroep-Max-achtige kokkin. Naam kwijt. Over grijs gesproken. Maar goed, zij maakte spitskoolsoep. Met natuurlijk spitskool. En prei en een hele bol knoflook. En dat lukte haar in een smetteloze ananas-print-jurk, met onberispelijk haar en dito make-up. Zo kook ik niet. Sowieso moet ik tegenwoordig tijdens het koken de leesbril op. Ik kan anders de recepten niet lezen en snijd mijn vingers in ringen in plaats van de ui. De bril beslaat regelmatig. En ik huil dikke tranen van die ui waardoor mijn eyeliner uitloopt. Ook knoei ik er vrolijk op los. Mijn knot zakt uit (onverklaarbaar) en ik heb achter het fornuis geen hoge hakken aan. Maar die soep ga ik maken! Net zoals pasta’s met romige sauzen, frietjes onder een warme deken van zuurvlees, pittige curry’s, allemaal heerlijk in dit jaargetijde. Maar verder … Ik houd niet van donker maar ook niet van kunstlicht overdag. Lagen kleren over elkaar om het een beetje warm te hebben vind ik niet fijn. Maar de hele dag bibberen ook niet. Mijn voeten zijn chronisch zo koud dat het optrekt tot aan mijn knieën. Mijn gewrichten zitten vast en doen pijn. Over grijs gesproken.
Maar wat een geklaag! Mijn opvliegers zijn bij lage temperaturen wat minder, hoera! Sinterklaas is zich aan het voorbereiden op zijn komst naar Nederland. Dit wordt de eerste Kerst in ons nieuwe huis, waar gaan we De Boom zetten? De stad is mooi verlicht, en door dit alles heen piept al een beetje Vastelaovendssfeer. Er wandelt op dit moment iemand langs mijn huis, ik zit altijd met mijn laptopje dichtbij het raam, in een knalrode jas en met een zuurstokroze paraplu. Dat fleurt de boel meteen op. En als ik naar mijn najaars-tafereel in de voortuin kijk, met viooltjes, heideplantjes, pompoenen en blaadjes in de mooiste kleuren, ach, dan geniet ik ook. En over ruim anderhalve maand gaan de dagen alweer lengen. Een heleboel beetjes leuk, eigenlijk. Dus waar zeur ik over? Fijne herfst allemaal!

Vivianne Rijnders©

herfst
P.S. #SandraYsbrandy heet ze, die mooie kokkin.

Gewoon gaan

Weer een stukje dat ik schreef voor City Magazine Maastricht en Regio ( http://citymagazinemaastricht.nl/ )

City_mag_bannerFB_new.indd

 

Gewoon gaan!

“Durf, doe, trek je stoute schoenen aan, soms moet je niet blijven denken, soms moet je gewoon gaan.” Dit gedichtje van JIP stond boven haar annonce. Veel te jong en veel te onmisbaar moest ze door haar ziekte het leven loslaten. Moest ze gaan. Een paar weken geleden namen we allebei afscheid van onze school. Ik omdat ik elders ga werken, zij omdat ze met vervroegd pensioen ging in de hoop nog een poosje van haar geliefden te kunnen genieten. Ze was broos, fragiel maar nog vol zin in het leven. Dat dan nu toch afgelopen is. Het is te snel gegaan. Zo verdrietig.
Het gedichtje klinkt voortdurend in mijn hoofd. Ik voel het als een boodschap, een boodschap voor iedereen. Want wéér worden we met onze neus op de feiten gedrukt, wéér zien we hoe ziekte en dood je plannen kunnen versplinteren. Je dromen brut en cru in gruzelementen laten vallen. Durf en doe! Adem het leven in en maak die reis. Zeg ja tegen die uitdagende baan. Redt je relatie of stap er juist uit. Duik in de golven al zijn ze hoog en is het water koud. Blijf niet denken maar ga gewoon.

Slechts achttien woorden telt het gedichtje. Maar wat zeggen ze veel en wat geven ze je veel als je doet wat hier zwart op wit staat. En dat hoeft niet gelijk iets heel groots te zijn. Zo zijn wij deze zomer niet ver weg geweest. Na ons turbulente jaar moeten we éven de bankrekening spekken. En de rust weer vinden. Alsjeblieft niets ingewikkelds of onbekends. Mijn P houdt van het bos, mijn eeuwige liefde is de zee. Dus hebben we gependeld tussen Ardennen, Noordzee en thuis. Waar we een wasje draaiden en de planten verzorgden om vervolgens met of zonder dochter weer weg te rijden.
In een hangmat tussen de bomen, een ree vlakbij je ontbijttafel. Zwemmen in de Noordzee en een zeehond zien. Genieten van Hollandse en Belgische gezelligheid. En tussendoor stapels boeken verslinden. Het was heerlijk. We deden precies wat we wilden. We hebben weinig gedacht, we gingen gewoon. Maar wij kwamen terug. Wij hadden een keuze. Wij wel. Gelukkig. Zij niet. Triest genoeg.

Vivianne Rijnders©