Herfst

Grijs. Een eindeloos grijze lucht. Veel heb ik er niet mee. Met regen nog minder. Soms, met een boek op de bank en heel veel kaarsen aan, thee of wijn erbij, afhankelijk van het tijdstip, kan ik wel eens genieten van zo’n herfstdag. Maar tegen de wind in naar het werk fietsen, door de storm aangestuurde kleuters in toom houden, veel kleine vingertjes in veel kleine handschoentjes friemelen ( mama’s, koop wanten alsjeblieft, al is het maar om de juffen een plezier te doen), door het schemerdonker naar huis fietsen, ontdekken dat je licht het niet doet en dat je regencape niet stormbestendig is (hij scheurt mooi in twee stukken als ik nog een kwartier moet fietsen), nee, dan ben ik al klaar met de herfst.
’s Avonds hoor ik van mijn dochter dat ze is omgewaaid. Omgewaaid! Met fiets en al! We klagen tegen elkaar aan om vervolgens de keuken in te duiken. Kijk, dan vind ik dit seizoen weer eventjes leuk. Van dat heerlijk warm troostrijk eten bereiden. Stoofpot met lekker mals rundvlees, veel groenten, kruidnagels en laurierblaadjes en een niet bepaald zuinige scheut wijn. Van alles bakken. En soep maken. Gisteren zapte ik tijdens een koffie-met-teveel-chocolade-pauze in mijn wekelijkse poetssessie wat zenders af en stuitte bij omroep Max, over grijs gesproken, op een kookprogramma. Met die mooie on-omroep-Max-achtige kokkin. Naam kwijt. Over grijs gesproken. Maar goed, zij maakte spitskoolsoep. Met natuurlijk spitskool. En prei en een hele bol knoflook. En dat lukte haar in een smetteloze ananas-print-jurk, met onberispelijk haar en dito make-up. Zo kook ik niet. Sowieso moet ik tegenwoordig tijdens het koken de leesbril op. Ik kan anders de recepten niet lezen en snijd mijn vingers in ringen in plaats van de ui. De bril beslaat regelmatig. En ik huil dikke tranen van die ui waardoor mijn eyeliner uitloopt. Ook knoei ik er vrolijk op los. Mijn knot zakt uit (onverklaarbaar) en ik heb achter het fornuis geen hoge hakken aan. Maar die soep ga ik maken! Net zoals pasta’s met romige sauzen, frietjes onder een warme deken van zuurvlees, pittige curry’s, allemaal heerlijk in dit jaargetijde. Maar verder … Ik houd niet van donker maar ook niet van kunstlicht overdag. Lagen kleren over elkaar om het een beetje warm te hebben vind ik niet fijn. Maar de hele dag bibberen ook niet. Mijn voeten zijn chronisch zo koud dat het optrekt tot aan mijn knieën. Mijn gewrichten zitten vast en doen pijn. Over grijs gesproken.
Maar wat een geklaag! Mijn opvliegers zijn bij lage temperaturen wat minder, hoera! Sinterklaas is zich aan het voorbereiden op zijn komst naar Nederland. Dit wordt de eerste Kerst in ons nieuwe huis, waar gaan we De Boom zetten? De stad is mooi verlicht, en door dit alles heen piept al een beetje Vastelaovendssfeer. Er wandelt op dit moment iemand langs mijn huis, ik zit altijd met mijn laptopje dichtbij het raam, in een knalrode jas en met een zuurstokroze paraplu. Dat fleurt de boel meteen op. En als ik naar mijn najaars-tafereel in de voortuin kijk, met viooltjes, heideplantjes, pompoenen en blaadjes in de mooiste kleuren, ach, dan geniet ik ook. En over ruim anderhalve maand gaan de dagen alweer lengen. Een heleboel beetjes leuk, eigenlijk. Dus waar zeur ik over? Fijne herfst allemaal!

Vivianne Rijnders©

herfst
P.S. #SandraYsbrandy heet ze, die mooie kokkin.

Advertenties

5 gedachtes over “Herfst

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s