Gewoon gaan

Weer een stukje dat ik schreef voor City Magazine Maastricht en Regio ( http://citymagazinemaastricht.nl/ )

City_mag_bannerFB_new.indd

 

Gewoon gaan!

“Durf, doe, trek je stoute schoenen aan, soms moet je niet blijven denken, soms moet je gewoon gaan.” Dit gedichtje van JIP stond boven haar annonce. Veel te jong en veel te onmisbaar moest ze door haar ziekte het leven loslaten. Moest ze gaan. Een paar weken geleden namen we allebei afscheid van onze school. Ik omdat ik elders ga werken, zij omdat ze met vervroegd pensioen ging in de hoop nog een poosje van haar geliefden te kunnen genieten. Ze was broos, fragiel maar nog vol zin in het leven. Dat dan nu toch afgelopen is. Het is te snel gegaan. Zo verdrietig.
Het gedichtje klinkt voortdurend in mijn hoofd. Ik voel het als een boodschap, een boodschap voor iedereen. Want wéér worden we met onze neus op de feiten gedrukt, wéér zien we hoe ziekte en dood je plannen kunnen versplinteren. Je dromen brut en cru in gruzelementen laten vallen. Durf en doe! Adem het leven in en maak die reis. Zeg ja tegen die uitdagende baan. Redt je relatie of stap er juist uit. Duik in de golven al zijn ze hoog en is het water koud. Blijf niet denken maar ga gewoon.

Slechts achttien woorden telt het gedichtje. Maar wat zeggen ze veel en wat geven ze je veel als je doet wat hier zwart op wit staat. En dat hoeft niet gelijk iets heel groots te zijn. Zo zijn wij deze zomer niet ver weg geweest. Na ons turbulente jaar moeten we éven de bankrekening spekken. En de rust weer vinden. Alsjeblieft niets ingewikkelds of onbekends. Mijn P houdt van het bos, mijn eeuwige liefde is de zee. Dus hebben we gependeld tussen Ardennen, Noordzee en thuis. Waar we een wasje draaiden en de planten verzorgden om vervolgens met of zonder dochter weer weg te rijden.
In een hangmat tussen de bomen, een ree vlakbij je ontbijttafel. Zwemmen in de Noordzee en een zeehond zien. Genieten van Hollandse en Belgische gezelligheid. En tussendoor stapels boeken verslinden. Het was heerlijk. We deden precies wat we wilden. We hebben weinig gedacht, we gingen gewoon. Maar wij kwamen terug. Wij hadden een keuze. Wij wel. Gelukkig. Zij niet. Triest genoeg.

Vivianne Rijnders©

Advertenties

4 gedachtes over “Gewoon gaan

  1. …wat afschuwelijk mooi heb je dat weer geschreven..
    Ontroerend maar waar…het is zo .. iedere dag stap op de plaats, waarderen wat je hebt en de dag nemen zoals ie komt en ervan kunnen genieten..
    durven genieten en durven doen wat het leven je geeft …el sol, el mar y la playa
    todos dias, Disfruta la vida…

    Like

  2. Mooi geschreven Vivianne
    Heel veel respect heb ik voor haar gekregen toen onze Robin nog even van haar les heeft mogen krijgen. Helaas kon ze toen door haar ziekte het jaar niet afmaken. Wat een warm persoon met een groot empathisch vermogen was zij. Ze had oog en liefde voor elk individu dat heeft en kan niet iedereen. In de zomervakantie kreeg onze Robin via haar klasgenoten Bs scharn app dit bericht te horen. De kinderen waren er allemaal verdrietig van. Dat wil wat zeggen denk ik

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s