’t Hingk in de loch … (1)

In d’n aonluip nao Vastelaovend maag iech veur ViaMaastricht wekeleks e kort stökske plaotse um uuch in de stumming te bringe. Heibij ’t columnke vaan dees week. Vastelaovend same!
In alle vreugte fiets iech door de binnestad nao mie werk. ’t Is kaajd en duuster. M’n oerwermers kriebele. M’n han bevrere. Meh daan zeen iech ‘t: de roed-geel-greun-veendels haange op! De Keerstied heet plaots gemaak veur Vastelaovend! Iech krijg ’t geliek e stök wermer. Dat zien acute confetti’s in ’t blood. Ech woer, jeh jao! Iech fiets helder, vleeg de stad door! En es mien apekeutele daan bij ’t klingele vaan de sjaolbel de klas in koume, open iech d’n daag mèt: “Zègk jonges, wèt geer wat ’t bijnao is?’ “Sinterklaos!” reup eine. “Nein, dee blijf veurluipeg in Spaanje. ’t Is bijnao … Vastelaovend!” “Ech woer?” vraoge ze in koer. “Jeh jao!” zeet de juf!

 

 

Vivianne Rijnders©

Advertenties

Euver ’n Italiaans meidske in Mestreech. Euver leefde.

De Italiaanse vrundin vaan euze zoon is veur d’n ierste kier in Mestreech. Dat vraog um e speciaol weekend-program. Hepkes en drenkskes veur ’ne väölvoud vaan ’t riechteg aontal lui zien in hoes gehaold. Alles is gepóts en opgeruimp. Wat goon v’r doen en wee deit allemaol mèt? De kinder vinde hunne weeg vendaog weer ’ns nao ’t awwerlek nèske. Dat maak ’t moojerhart blij. ’t Hoes vol mèt alles wat vaan miech is.
Netuurlek moot eus prachtege nui sjoendochter Mestreech liere kinne. Mie broor, dee ’t Limburgse veur ’t Braobantse verruild heet, stom jao, iech weit ‘t, is ouch debij. Heer moot bij eder bezeuk Mestreech controlere op veranderde kaffees, nui of verdwene winkels, de lekkerste kiesplenkskes, de bèste wijnsjes, hingk de keersverliechting nog of zien de lempkes al vervaange veur ’t roed-geel-greun, en zoe mie. Dus dao goon v’r, te voot door de stroumende rege langs de Maos riechting stad. Chauvinistisch en fanatiek sleipe v’r ’t meidske langs gebouwe, brögke, parke, kèrke, alles. Oetrope wie “look how beautiful!” en “do you see how amazing it is?” (eus Italiaans is nog neet zoe vloeiend…) zien neet vaan de loch. Zelf kiekste ouch mèt aander ouge nao d’n stad, die z’ch zelfs dröppelend en blinkend vaan de iewege buie gruuts prizzenteert. De rege drijf us Bookhandel Dominicanen in, en dao vint zie ’t “Heavenly!” en “Awesome!”. Boemèt ze ’t spiekerke op z’ne kop sleit.
’t Weurt tied veur e gleeske en get wermte. Naat en kaajd tot op eus kneuk vinde v’r bij ’t Pothuiske nog ’n taofel. ’t Is werm en gezèlleg. V’r klinke en drinke op de positief oetbreiing vaan eus femilie. En iech vraog miech aof wat iech wijer nudeg höb. Neet mie es ’n taofel vol plezeer, gelök en leefde. Oonverbrekeleke ben. ’n Blik die genóg zeeAmore Italian Valentines day greeting card.t. Iech loer nao de lui aon die taofel. Lui die zoe opein liekene en toch zoe versjèllend zien. Lui die vaanein hawwe en boe iech vaan haw. E glaas klink tege dat vaan miech. De wien floonkert in ’t leech vaan de bougies. ’t Italiaans meidske kiek verleef in de ouge vaan euze zoon. ’t Italiaans meidske mèt häör zwarte haore tösse al dat bloont. ’t Pas prachteg. En veult noe al vertrouwd.

Vivianne Rijnders©

 

Herfst

Grijs. Een eindeloos grijze lucht. Veel heb ik er niet mee. Met regen nog minder. Soms, met een boek op de bank en heel veel kaarsen aan, thee of wijn erbij, afhankelijk van het tijdstip, kan ik wel eens genieten van zo’n herfstdag. Maar tegen de wind in naar het werk fietsen, door de storm aangestuurde kleuters in toom houden, veel kleine vingertjes in veel kleine handschoentjes friemelen ( mama’s, koop wanten alsjeblieft, al is het maar om de juffen een plezier te doen), door het schemerdonker naar huis fietsen, ontdekken dat je licht het niet doet en dat je regencape niet stormbestendig is (hij scheurt mooi in twee stukken als ik nog een kwartier moet fietsen), nee, dan ben ik al klaar met de herfst.
’s Avonds hoor ik van mijn dochter dat ze is omgewaaid. Omgewaaid! Met fiets en al! We klagen tegen elkaar aan om vervolgens de keuken in te duiken. Kijk, dan vind ik dit seizoen weer eventjes leuk. Van dat heerlijk warm troostrijk eten bereiden. Stoofpot met lekker mals rundvlees, veel groenten, kruidnagels en laurierblaadjes en een niet bepaald zuinige scheut wijn. Van alles bakken. En soep maken. Gisteren zapte ik tijdens een koffie-met-teveel-chocolade-pauze in mijn wekelijkse poetssessie wat zenders af en stuitte bij omroep Max, over grijs gesproken, op een kookprogramma. Met die mooie on-omroep-Max-achtige kokkin. Naam kwijt. Over grijs gesproken. Maar goed, zij maakte spitskoolsoep. Met natuurlijk spitskool. En prei en een hele bol knoflook. En dat lukte haar in een smetteloze ananas-print-jurk, met onberispelijk haar en dito make-up. Zo kook ik niet. Sowieso moet ik tegenwoordig tijdens het koken de leesbril op. Ik kan anders de recepten niet lezen en snijd mijn vingers in ringen in plaats van de ui. De bril beslaat regelmatig. En ik huil dikke tranen van die ui waardoor mijn eyeliner uitloopt. Ook knoei ik er vrolijk op los. Mijn knot zakt uit (onverklaarbaar) en ik heb achter het fornuis geen hoge hakken aan. Maar die soep ga ik maken! Net zoals pasta’s met romige sauzen, frietjes onder een warme deken van zuurvlees, pittige curry’s, allemaal heerlijk in dit jaargetijde. Maar verder … Ik houd niet van donker maar ook niet van kunstlicht overdag. Lagen kleren over elkaar om het een beetje warm te hebben vind ik niet fijn. Maar de hele dag bibberen ook niet. Mijn voeten zijn chronisch zo koud dat het optrekt tot aan mijn knieën. Mijn gewrichten zitten vast en doen pijn. Over grijs gesproken.
Maar wat een geklaag! Mijn opvliegers zijn bij lage temperaturen wat minder, hoera! Sinterklaas is zich aan het voorbereiden op zijn komst naar Nederland. Dit wordt de eerste Kerst in ons nieuwe huis, waar gaan we De Boom zetten? De stad is mooi verlicht, en door dit alles heen piept al een beetje Vastelaovendssfeer. Er wandelt op dit moment iemand langs mijn huis, ik zit altijd met mijn laptopje dichtbij het raam, in een knalrode jas en met een zuurstokroze paraplu. Dat fleurt de boel meteen op. En als ik naar mijn najaars-tafereel in de voortuin kijk, met viooltjes, heideplantjes, pompoenen en blaadjes in de mooiste kleuren, ach, dan geniet ik ook. En over ruim anderhalve maand gaan de dagen alweer lengen. Een heleboel beetjes leuk, eigenlijk. Dus waar zeur ik over? Fijne herfst allemaal!

Vivianne Rijnders©

herfst
P.S. #SandraYsbrandy heet ze, die mooie kokkin.

Gewoon gaan

Weer een stukje dat ik schreef voor City Magazine Maastricht en Regio ( http://citymagazinemaastricht.nl/ )

City_mag_bannerFB_new.indd

 

Gewoon gaan!

“Durf, doe, trek je stoute schoenen aan, soms moet je niet blijven denken, soms moet je gewoon gaan.” Dit gedichtje van JIP stond boven haar annonce. Veel te jong en veel te onmisbaar moest ze door haar ziekte het leven loslaten. Moest ze gaan. Een paar weken geleden namen we allebei afscheid van onze school. Ik omdat ik elders ga werken, zij omdat ze met vervroegd pensioen ging in de hoop nog een poosje van haar geliefden te kunnen genieten. Ze was broos, fragiel maar nog vol zin in het leven. Dat dan nu toch afgelopen is. Het is te snel gegaan. Zo verdrietig.
Het gedichtje klinkt voortdurend in mijn hoofd. Ik voel het als een boodschap, een boodschap voor iedereen. Want wéér worden we met onze neus op de feiten gedrukt, wéér zien we hoe ziekte en dood je plannen kunnen versplinteren. Je dromen brut en cru in gruzelementen laten vallen. Durf en doe! Adem het leven in en maak die reis. Zeg ja tegen die uitdagende baan. Redt je relatie of stap er juist uit. Duik in de golven al zijn ze hoog en is het water koud. Blijf niet denken maar ga gewoon.

Slechts achttien woorden telt het gedichtje. Maar wat zeggen ze veel en wat geven ze je veel als je doet wat hier zwart op wit staat. En dat hoeft niet gelijk iets heel groots te zijn. Zo zijn wij deze zomer niet ver weg geweest. Na ons turbulente jaar moeten we éven de bankrekening spekken. En de rust weer vinden. Alsjeblieft niets ingewikkelds of onbekends. Mijn P houdt van het bos, mijn eeuwige liefde is de zee. Dus hebben we gependeld tussen Ardennen, Noordzee en thuis. Waar we een wasje draaiden en de planten verzorgden om vervolgens met of zonder dochter weer weg te rijden.
In een hangmat tussen de bomen, een ree vlakbij je ontbijttafel. Zwemmen in de Noordzee en een zeehond zien. Genieten van Hollandse en Belgische gezelligheid. En tussendoor stapels boeken verslinden. Het was heerlijk. We deden precies wat we wilden. We hebben weinig gedacht, we gingen gewoon. Maar wij kwamen terug. Wij hadden een keuze. Wij wel. Gelukkig. Zij niet. Triest genoeg.

Vivianne Rijnders©

Wendingen

Ook deze keer weer een column van mij uit de augustus-editie van #CityMagazineMaastricht&regio

http://citymagazinemaastricht.nl/

City_mag_bannerFB_new.indd

Het is de eerste week van de zomervakantie en ik ben niet in mijn normale doen. Na hard werken in die warmte met vermoeide leerlingen, is het lastig een lagere versnelling te vinden. ’s Ochtends schrik ik wakker op een tijdstip dat ik normaal op de fiets zat, of zelfs al voor de klas stond. Hoeps, benen uit bed … oh nee, vrij … Benen terug. Talloze post-its met “denk aan … ” zijn niet van mijn netvlies te branden. Wat een jaar was het. Inderdaad, leraren denken in schooljaren, niet in kalenderjaren. Een jaar waarin ik regelmatig over mijn schouder moest kijken om te zien waar ik bleef. Er is zoveel gebeurd. We zijn hertrouwd. Dat staat maar liefst op nummer zeven in de lijst van stress verhogende levensgebeurtenissen. Ons huwelijk kwam na de “echtelijke verzoening”, op tien in die lijst. Ja, ik moest er ook om lachen. We wilden graag een ander huis. Oude woning verkocht, nieuwe gekocht en verhuisd. Op nummer drieëndertig in de stresslijst, niet zeuren dus. Kinderen opvoeden staat er ook in, een nog niet afgerond project bij ons thuis. En als klap op de vuurpijl heb ik een nieuwe baan. Genoteerd op de achttiende plaats. Maar als ik die hele top veertig bekijk staan daar wel meer zaken in waar we ons het afgelopen jaar doorheen geworsteld hebben. Ach, wat zou het leven saai zijn als de weg rechtdoor liep. Zonder af en toe en zijstraat, een doodlopend weggetje, een hoge berg of diep dal. Ons levenspad vormt ons, geeft emoties, kracht, kleurt het leven. En leert ons dat alles altijd doorgaat. Dat je na een periode van ellende weer gaat genieten. Het leven kent geen navigatiesysteem, geen “Keer om, alstublieft”, geen “Vervolg de weg voor tachtig kilometer”. Je weet niet altijd welke afslag je op een rotonde moet nemen. Niet erg, een omweg is soms beter.
Mijn oude school heeft me uitgezwaaid, mijn nieuwe me warm ingehaald. Wat zal komend jaar me brengen? Een jaar waarop ik me verheug, vast weer vol onverwachte wendingen. Maar eerst afschakelen, even wel een rechte weg. Eventjes.

Vivianne Rijnders©

Mei

City_mag_bannerFB_new.indd

En nog een column die ik voor City Magazine Maastricht en Regio mocht schrijven. Gemaakt in … mei.
http://citymagazinemaastricht.nl/

Mei
Het is mei. De Dag van de Arbeid, Dodenherdenking en Bevrijdingsdag. De maand van Communiefeesten, Processies, Hemelvaart. Mariamaand. En dit jaar ook de aanloop naar de Heiligdomsvaart. Er is steeds iets te doen in en om de stad. Heerlijk. Bijna elke zondagochtend klinkt er harmoniemuziek in de buurt. De feestelijke tonen rollen door de open ramen het huis binnen en geven de dag een fijn kleurtje. En door zoveel festiviteiten en vrije dagen staat de stad alweer bol van de toeristen.
Tegen een muur in de Stokstraat staat een koppel. Op bergschoenen, gewapend met nordic-walking-stokken. “Ik wil een winkelstraat, dit is geen winkelstraat,” dramt zij. “Winkels zat toch,” bromt hij. Ik moet dringend mijn veter opnieuw strikken want hier smul ik van. “Wáár zie jij dan winkels?” “Nou hiero!” Hij maait met zijn stokken door de lucht, terwijl hij verlangend naar De Karkol kijkt. Hij proeft het pilsje al. “Een kroeg ja! En van die zakies die niks voor mijn zijn! Ik mot H&M! En C&A!”, galmt ze. Hij zucht. Ze werpt hem een woedende blik toe en nordic-walkt met stevige tred de Stokstraat uit. Hij haalt zijn schouders op, blikt triest richting het café en sjokt achter haar aan. De stokken op zijn schouder. Een pashokjesmiddag vrezend, lijkt me zo…
Ik slalom tussen fotograferende toeristen door en moet me er mee bemoeien wanneer ik op het Onze Lieve Vrouwenplein hoor: “Dit zal het Vrijthof wel zijn”. Eens een juf, altijd een juf … ?
Als ik een bougieke ga opsteken bij Slevrouw sta ik versteld van het kabaal in de kapel. Ik vind het niet kunnen. Zo respectloos. Er zitten mensen in de banken die even willen bidden, mediteren, om kracht komen vragen, en dan staat daar een horde toeristen op vol volume te orakelen. Als er ook nog iemand gaat bellen verzoek ik zonder nadenken de betreffende meneer om de kapel te verlaten. “En wel nu!” Ik krijg het er helemaal warm van. Maar het werkt en ondanks de geïrriteerde blikken worden de mensen toch wat rustiger. Ik steek mijn kaarsje aan en Slevruiwke lacht haar lieve lach.

Vivianne Rijnders©

Tevreden

City_mag_bannerFB_new.indd

Deze column schreef in april 2018 ik voor City Magazine Maastricht en Regio.

http://citymagazinemaastricht.nl/

 

Tevreden
Toen mijn relatie steeds diepere barsten opliep en er uiteindelijk geen enkele lijm de brokstukken nog kon helen, dacht ik te weten wat ik wilde als ik ooit weer verliefd zou worden. Groots en meeslepend moest mijn leven zijn. Vol passie en hartstocht. Een dal zou gevolgd worden door een hemelhoge piek van onmetelijk geluk. The Notebook, Titanic en The Bridges of Madison County zouden erbij verbleken.
Na het tweede glas wijn durf ik deze ernstige gedachtenkronkel te delen met een goede vriend, met wie ik net “God’s own country” heb gezien. We zitten in het restaurant-café van Cinema Lumière en zijn diep onder de indruk van het liefdesverhaal over twee jonge schapenboeren. De film geeft hun kwetsbare gevoelens voor elkaar prachtig realistisch weer. Mijn vriend vraagt zich af waarom homorelaties zo vaak mislopen. Is het door de taboesfeer die er helaas nog op rust? Maar ook heterorelaties knakken alsof het niets is. Als basisschoolleerkracht zie ik steeds vaker gezinnen uit elkaar vallen. Een aantal jaren geleden had ik in mijn kleuterklas hooguit één kindje van gescheiden ouders. Nu zijn het er vijf. We kennen inmiddels veel “patchworkfamilies”; mama en papa die kinderen uit meerdere relaties hebben en nu voor een hele rits stief- en halfbroertjes en -zusjes zorgen. Zes kinderen in de bakfiets. “Nee, we hebben geen opvang, ze zijn allemaal wel iets van ons.”
Zilveren huwelijken zijn zeldzaam. Mijn vriend en ik vermoeden dat veel mensen naïef dromen van een eindeloos gelukkig social-media-leven en daardoor totaal uit het oog verliezen waar het echt om gaat. Het plan om mijn levensweg Oscar-waardig verder te bewandelen verdween als sneeuw voor de zon toen ik na wat omzwervingen de papa van mijn kinderen weer gevonden had. En innig tevreden met hem op de bank lag. Ik verdiept in mijn boek, hij in een documentaire.
Tevreden zijn. Met je partner, je gezin. Met je leven. Beeldschermlevens zijn nep. Perfect bestaat niet. Tevredenheid wel. En dat is mooier dan de mooiste film.
Lumière loopt leeg. Mijn lieve vriend brengt me thuis waar de kat me begroet en dochter en man lekker slapen. Wat moet ik met meer?

Vivianne Rijnders©