Vrijheid?

Deze column schreef ik voor City Magazine Maastricht&Regio van juni 2019.

City_mag_bannerFB_new.indd

De grote witte hoes hangt aan een haakje aan het plafond van onze slaapkamer. ‘Forever love’ staat er in sierlijke lichtblauwe letters op. Elke dag trek ik voorzichtig de rits een klein stukje open voor een stiekem voorpret-momentje. En raak hem heel zachtjes aan; de bruidsjurk van onze oudste dochter. Over een paar weken mag mijn P haar weggeven aan de man van haar dromen. ‘Forever love’. Een prachtige gebeurtenis in een harde wereld. In een wereld waar figuren als Thijs H en Steve B menig ouder slapeloze nachten bezorgen. In een wereld waar veiligheid niet gegarandeerd wordt.

Mijn dochters fietsen regelmatig door het donker. Ik druk ze duizendmaal op het hart me te bellen als ze alleen naar huis moeten, ik ben bereid ze overal vandaan op welk tijdstip dan ook op te halen. Maar die dames denken dat hen niets gebeurt, zij willen niet door angst geleid worden. Dat klinkt heel zelfverzekerd en stoer, en is ook goed. Je moet je inderdaad niet door angst laten leiden, dat werkt enorm beperkend. Maar! In deze tijd? Dus als ik soms achteraf hoor dat er toch eentje alleen naar huis is gekomen, voel ik naast de opluchting dat het betreffende kind ongeschonden voor me staat, ook een fikse boosheid. Niet alleen om het hachelijke fietstochtje maar ook op de maatschappij. Die zo onveilig is dat er ouders zijn die hun dochter nooit meer thuis zien komen. Die nooit haar bruidsjurk aan een haakje kunnen hangen. Waar ‘Forever love’ een oneindig verdriet is.

‘Forever love’. De Sire-Campagne ‘doeslief’. Kreten en oproepen om de wereld wat mooier te maken. Krijgen we daarmee alle Thijs H’s en Steve B’s weggewerkt? Nee, helaas. Misschien bereiken we wel dat er wat beter geluisterd wordt naar mensen. Waarom worden vaders die vertellen dat hun levensgevaarlijke zoon moet worden vastgezet, niet geloofd? Waarom lopen die zonen vrij rond en kunnen onze dochters dat daardoor niet? We moeten allemaal de vrijheid hebben om te kunnen zijn waar we willen, op elke plek, op elk tijdstip, zonder angst voor een gevaarlijke verkrachter. Luister naar elkaar. Neem elkaar serieus. ‘Doeslief’. ‘Forever love’. Pas dan kunnen we echte vrijheid realiseren.

 

Vivianne Rijnders©

Advertenties

Schaduw

Deze column van mij heeft in het CityMagazine Maastricht & Regio van mei 2019 gestaan.

City_mag_bannerFB_new.indd

 

In de vroege ochtend fiets ik naar school. De opkomende zon heerlijk in de rug. Mijn schaduw fietst een meter of tien voor me uit. Poeh, wat een rijzige gestalte ben ik. Met een gekke knot op mijn hoofd, zo op het asfalt geprojecteerd. Die rijzige gestalte is in werkelijkheid nog geen meter zestig lang. De knot is waarheidsgetrouw raar. Ik denk aan mijn kleuters, die altijd spelletjes met hun schaduw doen. “Juf, ik probeer op mijn eigen hoofd te springen, maar het lukt niet!” “Juf, ik wil over mezelf heen springen maar mijn schaduw springt mee!”
fietstochtje1
Over jezelf heen springen. Verder proberen te springen dan je eigenlijk kunt. Je grenzen onmogelijk ver leggen. Voor hen is het spelen. Voor ons volwassen vaak realiteit. Waarom zijn er anders zoveel mensen overspannen, zoveel mensen met een burn-out? Ik heb ook een paar keer te lang gedacht dat ik die schaduw wel voorbij kon rennen, harder en harder, mezelf inhalen. En op het moment dat hij mijn hand pakte om me tot stoppen te manen, was het te laat. Uitgeblust en opgebrand ontdekte ik dat het een wereldreis geworden was om de gft-bak vanuit de achtertuin over de oprit naar de stoep te brengen. Dat ik, na een boodschap doen, als ik al naar de winkel durfde, een uur moest gaan liggen. Ervoer dat slapen pure noodzaak was. En in de zon zitten helend. Dat ik alleen maar iets eenvoudigs kon lezen want literatuur bereikte mijn hersenen niet. Ik leerde dat elk klein stapje een grote sprong betekende op de weg terug naar mezelf. Het goede ervan was dat ik de tijd had om na te denken wat ik wilde. Waar ik echt blij van werd. En alle moed te verzamelen om stevige knopen, waarvan ik dacht dat ze voor altijd vast zaten, door te hakken. 

Bij school aangekomen is mijn schaduw aardig wat kleiner geworden. En mijn knot door het fietsen uitgezakt. Maar ik ben het. Ik met mijn schaduw voor me of naast, achter me soms. Er over heen springen? Dat laat ik aan mijn kleuters over.

 

Vivianne Rijnders©

Momintsjes

Momintsjesgelök

’n Gordijn die opbolt door de wind
E stökske lente wejt nao binne
        De merks totste lachs

Vreug in de mörge ’n tas zeute thee
De reuk vaan broedsjes in d’n ove
        De merks totste lachs

’n Riepe roej eerbeis, um zoe mer in te biete
In d’n hoof bleujt de ierste raos roes
        De merks totste lachs

De zon  die de kaw oet d’n kneuk verjaog
En op die geziech e plezereg tintsje touvert
        De merks totste lachs

Speulende kinder sjatere
De buurvrouw zingk e leedsje vaan vreuger
        De merks totste lachs

Este mer wèls zalste zien
Tot ’t leve ze in veurraod heet
Vaan die hiel klein momintsjes
Barstensvol vaan groet gelök

En de merks … totste lachs!

 

Vivianne Rijnders©

Ode aon ’t Mooswief

mooswiefOuge wie straolende stare
Wange roed en roond
Zoe hingk ze
Hoeg bove häör Vastelaovendskinder
Eder jaor obbenuits
Eder jaor vertrouwd
Èlf sjeut op zoondagmörge
En eus patroenes waak
Euver us
Viert mèt us
Geneet mèt us
Twelf oor dinsdagnach
Mooswief en Prins
Verboonde in ’ne lach en ’n traon
De lach en de traon vaan ’t leve
Zoe is euze Vastelaovend
Zoe is eus Mooswief
En dat …
Zal altied zoe blieve!

 

Vivianne Rijnders©

Sjèlderijke vaan ’t Mooswief is gemaak door Shirley Beckers-Innemee.

’t Hingk in de loch (2 en 3)

In d’n aonluip nao Vastelaovend maag iech veur ViaMaastricht wekeleks e kort stökske plaotse um uuch in de stumming te bringe. Heibij de columnkes vaan veurege en dees week. Vastelaovend same!

’t Hingk in de loch … 

En toen woort oonder ’n straolende zon euzen Hoegen Hoeglöstegheid Prins Armand d’n Ierste oetgerope. Geine rege, snie of störm, nein, Zjezeke waor weer ‘ns mèt de Mestreechtenere. Gigantius en d’n Ingel hele ’n groete oug in ’t Vastelaovendszeil en de ganse Merret sjitterde en glitterde. ’t Maske waor nog op meh Mestreech zaog ’t al: v’r kriege ‘ne gooje! Dee heet confetti in zie blood en de dreikwaartsmaot in ziene voot. En wie d’n Hoeglöstegheid einmaol oetgerope waor, kóste de lui tot in Zuzaote mètgenete vaan de Prinseleke wäörd.
Zate Hermeniekes späölde de stare vaan d’n hiemel, verpópzakte Aziate maakde foto’s mèt metershoeg zelvers-stekke en ’t pèlske … esof d’ch ’n ingelke …
Mestreech, v’r máge weer! Ech woer? Jeh jao!

 


 

’t Hingk in de loch …

En daan geiste die doeze oethole. Die doeze vol pekskes. Iers móste de rotzooi vaan e gans jaor devaanaof hole. Bergsjeun, ‘n hamsterkouw, e kepot lochbèd … Meh daan zien ze dao. En de deis ze ope … Dee reuk! Versjaold beer, e vaag rouklöchske, get mufs, aoaoh! Alles is gewasse of heet op z’n mins ore boete gehaange en toch, die loch. Heerlek. Lekker drin sjravele en wie ’t kint snapste neet meh in ’n mum vaan tied ligk euveral confetti. De reiperok, ’t eskimopak, dat fel gekleurd jeske. ‘nen Hood, ’n boontmöts en boa’s in alle kleure. Wach get, dao huurt meziek bij. De zèts e vastelaovendspleetsje op en sjöts d’ch e Jägermeisterke in. En veuls diech gelökkeg.
Vastelaovend is väöl mie es allein die drei daog!

 

Vivianne Rijnders©

Carnaval_feestartikelen_confettie_3

’t Hingk in de loch … (1)

In d’n aonluip nao Vastelaovend maag iech veur ViaMaastricht wekeleks e kort stökske plaotse um uuch in de stumming te bringe. Heibij ’t columnke vaan dees week. Vastelaovend same!
In alle vreugte fiets iech door de binnestad nao mie werk. ’t Is kaajd en duuster. M’n oerwermers kriebele. M’n han bevrere. Meh daan zeen iech ‘t: de roed-geel-greun-veendels haange op! De Keerstied heet plaots gemaak veur Vastelaovend! Iech krijg ’t geliek e stök wermer. Dat zien acute confetti’s in ’t blood. Ech woer, jeh jao! Iech fiets helder, vleeg de stad door! En es mien apekeutele daan bij ’t klingele vaan de sjaolbel de klas in koume, open iech d’n daag mèt: “Zègk jonges, wèt geer wat ’t bijnao is?’ “Sinterklaos!” reup eine. “Nein, dee blijf veurluipeg in Spaanje. ’t Is bijnao … Vastelaovend!” “Ech woer?” vraoge ze in koer. “Jeh jao!” zeet de juf!

 

 

Vivianne Rijnders©

Euver ’n Italiaans meidske in Mestreech. Euver leefde.

De Italiaanse vrundin vaan euze zoon is veur d’n ierste kier in Mestreech. Dat vraog um e speciaol weekend-program. Hepkes en drenkskes veur ’ne väölvoud vaan ’t riechteg aontal lui zien in hoes gehaold. Alles is gepóts en opgeruimp. Wat goon v’r doen en wee deit allemaol mèt? De kinder vinde hunne weeg vendaog weer ’ns nao ’t awwerlek nèske. Dat maak ’t moojerhart blij. ’t Hoes vol mèt alles wat vaan miech is.
Netuurlek moot eus prachtege nui sjoendochter Mestreech liere kinne. Mie broor, dee ’t Limburgse veur ’t Braobantse verruild heet, stom jao, iech weit ‘t, is ouch debij. Heer moot bij eder bezeuk Mestreech controlere op veranderde kaffees, nui of verdwene winkels, de lekkerste kiesplenkskes, de bèste wijnsjes, hingk de keersverliechting nog of zien de lempkes al vervaange veur ’t roed-geel-greun, en zoe mie. Dus dao goon v’r, te voot door de stroumende rege langs de Maos riechting stad. Chauvinistisch en fanatiek sleipe v’r ’t meidske langs gebouwe, brögke, parke, kèrke, alles. Oetrope wie “look how beautiful!” en “do you see how amazing it is?” (eus Italiaans is nog neet zoe vloeiend…) zien neet vaan de loch. Zelf kiekste ouch mèt aander ouge nao d’n stad, die z’ch zelfs dröppelend en blinkend vaan de iewege buie gruuts prizzenteert. De rege drijf us Bookhandel Dominicanen in, en dao vint zie ’t “Heavenly!” en “Awesome!”. Boemèt ze ’t spiekerke op z’ne kop sleit.
’t Weurt tied veur e gleeske en get wermte. Naat en kaajd tot op eus kneuk vinde v’r bij ’t Pothuiske nog ’n taofel. ’t Is werm en gezèlleg. V’r klinke en drinke op de positief oetbreiing vaan eus femilie. En iech vraog miech aof wat iech wijer nudeg höb. Neet mie es ’n taofel vol plezeer, gelök en leefde. Oonverbrekeleke ben. ’n Blik die genóg zeeAmore Italian Valentines day greeting card.t. Iech loer nao de lui aon die taofel. Lui die zoe opein liekene en toch zoe versjèllend zien. Lui die vaanein hawwe en boe iech vaan haw. E glaas klink tege dat vaan miech. De wien floonkert in ’t leech vaan de bougies. ’t Italiaans meidske kiek verleef in de ouge vaan euze zoon. ’t Italiaans meidske mèt häör zwarte haore tösse al dat bloont. ’t Pas prachteg. En veult noe al vertrouwd.

Vivianne Rijnders©